Dag 16 en 17

Dag 16 en 17

Verslag:Lieze

¡Hasta luego, Bolivië!

Sucre-Santa Cruz

Deze ochtend zijn we om zeven uur opgestaan opdat we om acht uur zouden kunnen vertrekken met de taxi’s. Na een ijskoude douche hoopten we snel aan de ontbijttafel te gaan zitten zodat we zeker op tijd zouden zijn. Hoewel de leerkrachten gevraagd hadden of we om half acht konden ontbijten, stonden onze toast en pistolet pas rond tien voor acht op tafel.

Wachten Sucre

Op de luchthaven kwamen we Mia tegen, die haar zus kwam ophalen want ze reisde voor het eerst naar Bolivië. Ze bedankte ons nogmaals en zwaaide ons uit. We zaten op een gelijkaardig vliegtuigje als toen we naar hier kwamen: klein en onstabiel. En het bleek hetzelfde te zijn als waarmee Carl, Tille, Katrijn en Lieve drie dagen eerder naar Santa Cruz waren afgedaald omwille van de hoogteziekte. In het zetelzakje van nummer 3A bleken ze grappige boodschappen te hebben achtergelaten, die het hele vliegtuig rond gingen.

Aangekomen in Santa Cruz, werden we eindelijk weer met hen verenigd, een blij weerzien.

De vier

Santa Cruz-Madrid

Nu we weer allemaal bij elkaar waren, moesten we ons verschrikkelijk hard haasten want de tijd om op de volgende vlucht te geraken, was beperkt. Onze bagage was dan wel snel ingecheckt, de weg naar het vliegtuig was nog lang. Eerst moesten we door de douane, waar eigenlijk niet gekeken werd of er vloeistoffen in de handbagage zaten. Toen we hierdoor waren geraakt moesten we in een ellenlange rij gaan staan. Aan het einde van deze rij was de migratie en drugscontrole. Voor de drugscontrole werd alles uit de rugzak gehaald en matig gecontroleerd. Daarna moest iedereen die achttien of ouder is, door een detector die narcotische middelen opspeurt. Natuurlijk zijn we daar allemaal goed doorgekomen en we waren  net op tijd voor onze vlucht naar Madrid, waar we 11 uur zouden opzitten.

De nachtrust was beperkt. Achter de rij waar Isabelle, Tille, Hanne en ik zaten, zat een Boliviaans gezin met een kleine jongen. De jongen heeft drie uur lang liggen roepen en tegen onze stoelen liggen stampen. De bompa lachte ermee en stimuleerde hem zelfs.

Madrid

Madrid-Brussel

Op de luchthaven van Madrid hadden we even tijd om rond te lopen in de terminal en te rusten of slapen. Toen we op het vliegtuig zaten, konden we genieten van de zonsopgang boven Madrid.

De vlucht duurde niet lang en dan kwamen we aan in Zaventem.

Groep vliegtuig
Lieze blogt

Onze reis ging niet altijd zoals gepland en sommigen moesten helaas wat vroeger weg uit El Molino, maar samen uit, samen thuis.

Dag 15

Dag 15

Dag 15

Verslag: Lieze

Bedankt voor alles, El Molino!

Deze ochtend zijn een paar van ons om twintig voor zes uit bed gekomen, want we waren uitgedaagd door de catechisten voor een spelletje voetbal. Op het afgesproken uur, namelijk zes uur, stonden we met vier man klaar om te beginnen. Na twee weken hebben Ward, Jolien, Liesbeth en ik nog altijd niet door dat als een Boliviaan zes uur zegt, hij eigenlijk half zeven bedoelt. Katrien was wel al zover, want zij kwam net op tijd aan om ons team te versterken op het moment dat de match eindelijk begon. In teams van vijf tegen vijf, hebben we dan een dik half uur gespeeld. Met versterking van één van de catechisten in ons team, zijn we dan gewonnen met 13-10.

Voetbal 1Voetbal 2

Meter/peter

Na al onze voorbereidingen van gisteren waren we helemaal klaar voor het vormselfeest. We wisten dat de bisschop op komst was en merkten dat de communicanten aankwamen. Dit laatste uitte zich in het feit dat ze met ons op de foto wilden.

Rond half tien was iedereen aangekomen en kon de plechtigheid beginnen. Eerst verwelkomde Mia alle mensen, daarna nam de bisschop het woord en startte de mis. Vergis u niet, met mis bedoel ik geen plechtigheid in een kerk, want het kerkje van El Molino is te klein voor ongeveer tweehonderd mensen. De viering was buiten waar kinderen in de versierde tuin naar hartenlust konden spelen met elkaar en met tientallen ballonnen.

Toen de bisschop de communicanten dan ging vormen, moesten ze allemaal met een meter of peter naar voor gaan. Verscheidenen van onze groep zijn vanaf deze dag meter of peter van één of meerdere Bolivianen, jong en oud. Wanneer een communicant je kwam vragen om peter of meter te zijn, moest je met hem of haar naar voor gaan en je hand op de schouder leggen bij de bisschop. Daarna wenste je hen proficiat en veel geluk en soms kreeg je een communiekaartje. Dit laatste was echter niet altijd het geval omdat alleen de iets rijkere vormelingen, meestal herkenbaar aan wit kleed of kostuum, dit kunnen betalen. Ik heb bijvoorbeeld 5 communiekaartjes gekregen, maar geen enkel van mijn metekindjes, die gekleed gingen in jogging en een warme pull.

Tot snel !

Na de plechtigheid en het middageten, namen we afscheid van El Molino: van de dienstmeisjes, de chauffeurs, de catechisten, de promotoren en Mia natuurlijk. Met heel veel mooie herinneringen zijn we dan op de bus gestapt. Na een rit van ongeveer vier uur en vele prachtige landschappen, kwamen we aan in Sucre, waar het heel hard regende. Als het hier in steden regent, veranderen de straten in rivieren, door slechte rioleringen.

Het hotel waar we verbleven, zag er zeer verloederd uit langs de buitenkant. Binnenin leek het al iets meer op een hotel. Er was geen lift, dus sommigen moesten hun valiezen op een smalle trap drie verdiepingen hoog zeulen. In enkele gangen lagen er plasjes water. De kamers waren eenvoudig, maar de bedden waren groot. Een nachtje slapen hier zouden we wel overleven.

Toen iedereen zijn kamer gevonden had en valies gedropt, zijn we met zijn allen iets gaan eten. Het Europees getinte restaurant was net groot genoeg om met iedereen binnen te zitten en we hebben genoten van een heerlijke biefstuk, pasta of brochettes. Met een goed gevuld buikje zijn we dan nog even op stap gegaan om iets te drinken voor Niels zijn verjaardag, want hij is vandaag zeventien jaar geworden. Wat we gepland hadden als een uurtje in een barretje en dan naar ons bed, is uitgelopen tot drie uur sfeer en dan doodmoe terug naar ons hotel.

Verjaardag Niels 1Verjaardag Niels 2

Het was een leuke, leerrijke, ietwat emotionele maar ook sfeervolle dag. Ik wou dat ik hier altijd kon blijven.

Santa Cruz, ook voor ons de laatste dag… (Carl, Tille, Lieve en Katrijn)

Santa Cruz, ook voor ons de laatste dag… (Carl, Tille, Lieve en Katrijn)

Santa Cruz, ook voor ons de laatste dag…

Verslag: Carl, Tille, Lieve en Katrijn

Ook onze laatste dag in Bolivia zit er bijna op. Die begon opnieuw heel rustig: ontbijt, even de tijd nemen om de mails te controleren, de blog van gisteren te schrijven en Carl die Lieve een racespelletje op zijn gsm leerde spelen.

102_2898

’s Middags kregen we een heerlijk middagmaal voorgeschoteld: quinoa met pollo relleno (kip met kruiden). Daarna was het tijd voor een uitstapje: de dierentuin. Tot onze grote vreugde zagen ook wij lama’s en vecuña’s.

102_2909

Ook waren er heel wat andere dieren aanwezig (helaas in veel te kleine kooien): papegaaien in vele kleuren, flamenco’s, tijgers, apen, slangen,… en ook enkele dieren die we nog nooit hadden gezien.

102_2901102_2910102_2913

Daarna gingen we naar de supermarkt voor een cadeautje voor de familie waar we verblijven en voor een fles om deze vanavond te kraken op onze laatste avond. Heel wat werknemers in de winkel liepen verkleed rond. Ook hier is Halloween aanwezig. We werden opnieuw opgehaald door Julio in de pick-up om terug naar huis te keren. Carl, Tille en Katrijn kropen opnieuw de laadbak in. Het zwaaien liep opnieuw niet zo vlot, dus kreeg Carl de opdracht om tijdens de file waarin we zaten, een overstekende persoon een hand te geven. Helaas niet gelukt. Maar we kregen wel 1 keer een ¡Ola! van een voorbijganger. Daarmee moesten we het vandaag stellen. Bij thuiskomst kregen we broodjes en werd er nog wat met Melisa gespeeld. Tot op heden is dit nog altijd het geval en ik hoor dat het fijn is, want er wordt veel gelachen! Straks gaan we op het dakterras boven onze fles kraken op een heftige, maar mooie reis!

Morgen gaan we de groep met open armen in de luchthaven verwelkomen en hebben we een lange vliegtuigreis om onze verhalen uit te wisselen. Daarna is België aan de beurt!

Gracias y hasta el sabado!

Santa Cruz, dag 2 (Carl, Tille, Lieve en Katrijn)

Santa Cruz, dag 2 (Carl, Tille, Lieve en Katrijn)

Na het opstaan (en een goede nacht) kregen we een ruim ontbijt voorgeschoteld: verschillende soorten brood, verschillende soorten beleg, eieren, cornflakes, aardbeienmelk, enzovoort. Gedurende de voormiddag hebben we wat gekaart. Tille won een keer met hele grote voorsprong, maar verloor daarna met een nog grotere achterstand. Het middagmaal was zeer rijkelijk en typisch Boliviaans: vlees met bakbananen, een salade en een mengeling van rijst met gesmolten kaas. Het viel in de smaak, net als het drankje van passievruchten.

Na het eten speelden Carl en Tille met Melisa met de UNO-kaarten memory. Carl won duidelijk. Melisa kreeg er maar niet genoeg van en haalde haar grote Thinkerbell-memoryspel uit met 72 zeer gelijkende kaartjes. Al snel waren ze het alledrie beu.

102_2893

Rond 14u30 vertrokken we richting het centrum van Santa Cruz. We bezochten wat winkeltjes, de plaza central, een parkje en jawel, gingen een ijsje eten! Lieve kocht er ook stiekem nieuwe schoenen (Boliviaanse all-stars). Helaas, stiekem, omdat Carl haar wou restylen en dat was niet meteen wat zij zag zitten. Na nog wat winkelen was het tijd voor een aperitief: Mojito!

102_2894102_2897

 Daarna aten we pizza/pasta in een restaurantje in de stad. We werden terug opgehaald in de pick-up van Julio, de man des huizes. Carl, Tille en Katrijn mochten in de laadbak zitten. Van dat gevoel moesten we genieten! Carl zwaaide gedurende 20 minuten lang naar de vele passagiers onderweg. Helaas kregen we niet veel positieve respons: 5 keer terugzwaaien, 1 keer lachen, 1 keer duim omhoog, 1 keer met de lichten knipperen, maar wel ontelbaar veel keer erg boze gezichten. Fun verzekerd voor 3 Belgen achterin de laadbak in Santa Cruz!

Vele groetjes,

Carl, Tille, Lieve en Katrijn

Met pijn hart in het hart …

Met pijn hart in het hart …

Met pijn hart in het hart …

Tot hier onze verslagen uit El Molino. Terwijl ik dit schrijf weerklinkt in de mooi versierde tuin zeer diverse muziek en arriveren de mensen voor het vormselfeest. We verzamelden hier net nog voor een laatste groepsfoto en wachten nu op de bisschop voor de plechtigheid.

Groepsfoto

Nadien zullen we onze laatste maaltijd hier in dit kleine paradijsje krijgen en iets na de middag de bus naar Sucre nemen. Als we daar de kans krijgen, plaatsen we nog wat op de blog, maar anders zal het voor na onze terugkomst zijn. Vandaag hebben we ook nog wat te vieren: Niels’ 17de verjaardag! Hij kreeg alvast een mooie kroon op het hoofd en heel wat kussen. Vanavond in Sucre komt daar nog een minifeestje bij. Niet te laat echter, want …

Morgen is het vroeg opstaan voor onze eerste vlucht naar Santa Cruz. Daar herenigen we ons dan terug met het ‘andere’ – maar zeker niet minder geliefde – groepje dat ons een paar dagen geleden verliet. We hebben hen zeker gemist en het weerzien zal intens zijn! Carl, Tille, Katrijn en Lieve, here we come!

Vanuit Santa Cruz wordt het dan weer een lange vlucht via Madrid naar Zaventem. Als alles vlotjes verloopt, arriveren we daar om 10 over 10. Mama’s, papa’s, opa’s, oma’s, mannen, vrouwen, kinderen, broertjes, zusjes, neefjes, nichtjes, pete- en metekindjes, liefjes, vrienden, collega’s, sympathisanten en alle anderen mogen ons massaal komen verwelkomen. Nadien kunnen jullie ons meenemen naar huis om al wat we beleefden en ervaarden en wat we niet konden opnemen in deze blog uit onze eigen monden te horen. Beetje per beetje de komende dagen, weken en maanden. Het was een pracht van een ervaringsreis, we hebben veel te vertellen.

Tot in Zaventem of later elders!

Dag 14

Dag 14

Dag 14

Verslag: Hanne

Dit zal waarschijnlijk de kortste blogupdate van de reis zijn, waarvoor ik me nu al oprecht excuseer. Het is gewoon een feit dat we vandaag weinig gedaan hebben. Nee, ik vergis me. We hebben wel veel gedaan, maar het was praktisch heel de tijd hetzelfde. Ik heb jullie waarschijnlijk nieuwsgierig gemaakt naar wat we dan juist deden. Wel, we bereidden het vormselfeest voor.

Versieren

Morgen, net voor ons vertrek naar Sucre, gaan er hier in El Molino meer dan tweehonderd mensen gevormd worden. Hiervoor mocht El Molino wel een kleine opfleurbeurt krijgen. Het grootste deel van de groep maakte slingers om buiten in de tuin op te hangen en decoratie voor de ramen. Ook werden er vlaggen van onder het stof gehaald en aan de poort bevestigd. Ik zit nu in de tuin deze blog te schrijven, terwijl de avond valt. En geloof me op mijn woord: het ziet er adembenemend uit.

PersoneelIsabelle

Kaat en ik werden met een aartsmoeilijke taak belast: we moesten papiertjes op kaartjes plakken! Het was eigenlijk de makkelijkste taak die er was, maar wel één van lange adem. Zoals u hierboven al las  zijn er zo’n tweehonderd vormelingen, dus moesten er ook meer dan tweehonderd papiertjes op evenveel kaartjes geplakt worden. Ik leg misschien best uit wat die kaartjes juist waren. Er waren eigenlijk drie verschillende kaartjes met de gedaante van Maria of Jezus. Samen met het papiertje dat erop geplakt moest worden, wordt het een bewijs van hun vormsel met hun naam erop.

Na het middagmaal ging iedereen weer verder met zijn of haar taakje, maar door een samenloop van omstandigheden was Kaat iets anders gaan doen en werd mijn team versterkt door Annelore en daarna door Ward. Hij was dringend op zoek naar iets om te doen waar hij vooral niet te veel bij moest prutsen en dus was -volgens hem- lijmen de beste oplossing.

Voor het avondeten was er nog een korte eucharistieviering. Er is hier een heel andere manier van vieren, met meer interactie van de mensen. Zo zaten we bijvoorbeeld in een cirkel en niet allemaal op rijtjes en hielden we op een gegeven moment allemaal elkaars handen vast om het Onze Vader te bidden, in het Spaans weliswaar, om daarna onze glimlach door te geven.

Na het eten, toen we klaar waren met afwassen, kwam het moment dat iedereen zolang mogelijk wou uitstellen: het afscheid van Mia en de dames die in keuken werken. Eerst gaven we de papieren bloemen en harten af aan de seoras om daarna ons zelfgeschreven liedje te zingen op het zeer gepaste “Mamma Mia”  van ABBA. Na een dankwoord van één van de dames is zowat iedereen in tranen uitgebarsten en hadden we de beste groepsknuffel van de eeuw!

ZingenMia kado

Lamakado

Groepskado

Ex-mijnwerker Alan stuurde ons daarna onmiddellijk ‘back to reality’ met zijn film over de mijnen, zeer interessant maar ook zeer aangrijpend.

Onze valiezen zijn gepakt, wij zijn klaar om onze lange tocht naar België te beginnen …

Even tussendoor: Lisa’s impressions

Even tussendoor: Lisa’s impressions

Verslag: Lisa Eeraerts

Dit is geen blog over wat er vandaag gebeurd is, dus als Engels niet je sterkste punt is, geen zorgen. Je mist niets al te belangrijk. Voor diegenen die me niet kennen, ik heet Lisa Eeraerts. Hoewel ik geboren ben in België, ben ik opgegroeid in het buitenland. Dit betekent dat, hoewel ik Nederlands spreek, ik mezelf het beste kan uitdrukken in het Engels. Zoals ik reeds gezegd had, ga ik niets al te belangrijk schrijven. Dit is gewoon een blog over indrukken in Bolivië, die ik gemaakt heb nu ik hier bijna twee weken ben. Enjoy!

1

Welcome to Bolivia, the land of lamas and never ending mountains. I have ridden a few hours per day in open jeeps or buses everyday and I have never gotten tired of the views. Layers upon layers of stone that form mountains and rivers that snake through out the greenery at the bottom. I’ve seen the most exotic plants, every type of cactus and interesting trees. Though the grass here is so dry and hard that it’ll break off and penetrate through your jeans to stab you in uncomfortable places.

There are as many (stray) dogs here as children, though I must say they are both incredibly cute. I have actually come to learn that every Bolivian baby or child is absolutely adorable, NO exceptions. Bolivians also have some how managed to discover countless different types of potatoes. They enjoy eating their various types of potatoes boiled and then dipped in a sauce (normally spicy) and with corns and beans. Sometimes meat if they have meat as well or in a stew.

The people are short and stocky, even I am taller than half of the population (yes, the whole 5 foot 5 inches of me is considered here tall). Some people have a certain smell, right? Well, Sometimes it’s their body scent, sometimes it’s their laundry detergent or perfume. Here, they all seem to have a similar scent that is different from ours with a hint of coca (from the coca leaves they always chew). The men and women here greet us with a handshake, two kisses and then sometimes again a handshake with both of their hands. This is also how they say thank you and goodbye to us. This means that the boys in our group, being the tall european teens they are, almost have to bend there body in half to reach the rough cheeks of the strong Bolivian woman. Yes, strong. Not only are they able to go up the stairs with out loosing their breath (unlike us, who have all turned into 100 year old  grandparents due to the altitude), they carry everything, including their children, on their backs in multiple layers of colorful blankets. They don’t only cover their children with multiple layers, they themselves wear (in my opinion) an incredible amount of layers, even when standing in the sun. The women even stand by the stove with a winter beanie on! Keep in mind that Bolivia is in the southern hemisphere so it is now spring here. Everyday it is about 70*F (20*C) and the sun here is strong so most Europeans burn easily.

2

Always watch where you’re going because if you don’t accidentally step on a cactus, it’ll be on a loose rock. Though I will tell you that not once did I ever see a Bolivian stumble upon a stone or plant. But it’s not only in the villages, the people in the city also never seem to miss a beat. The people there weave through out the cars with such  precision that you’d think the number one cause of death in Bolivia would be getting hit by a car. Speaking of cars, I’m convinced that the only technique that you need to know to drive in Bolivia is when and how to use your horn. Bolivians don’t seem to care too much for road signs, just toot and you have the priority. Sometimes they also just toot to say “Hey, I’m here. I’m going to pass you now, okay?” and thats exactly what they do, whether you like it or not. We also found out that all the bus drivers just really seem to love their bus horn. Every time another bus passes by, I can guarantee you they’ll toot two or three times.

It is clear to see why we are here, some reasons more obvious than others. When you drive through villages, or even a city like Potosi, you will spot countless unfinished buildings. Most of them being one to four story apartments. Though unfinished, in most of them you can see signs of life, like a clothes line full of drying laundry or some house hold items.* They also don’t seem to realize that hygiene is important. For example, don’t expect much from the bathrooms in the villages here. Actually, sometimes it is better to just pop a squat in between the bushes (for the girls) or find a discrete stone wall (for the guys) than to risk venturing into their bathrooms… I will tell you that if you do decide to use the toilets, don’t throw the toilet paper in the bowl. In every stall there is a trash can used to collect used toilet paper (apparently they collect all the paper and burn them when needed). Also something very noticeable is how much trash there is everywhere. We have driven through streets where next to us were just heaps upon heaps of rubble and trash. Even fields of what once must have been green and brown shrubs, have gained colors. On every other plant now (and I promise that I am not exaggerating) is a plastic bag flapping in the wind, ranging from the colors orange to blue to black.

Like any other country, Bolivia has its good and bad sides. But I can tell you that it’s not with every country that I fall in love with it right away. I hope that I can come back here one day and continue helping the people. They are at first shy but they have the biggest hearts, proving that the biggest surprises can come in the smallest sizes.

3

Hopefully until next time, Bolivia.

Lisa Eeraerts

* Jan, the man in charge of our Belgian group, says that this is because in Bolivia you only have to pay housing taxes once your house is completed. Not only that, you also only pay for taxes on the materials used for your house once it’s finished. So why not live in a half finished house when you don’t have the money anyways?

Dag 13

Dag 13

Verslag: Kaat

Vandaag hebben we tijdens het ontbijt kunnen kiezen tussen zes workshops: machinaal breien, armbandjes maken, gitaarles (wat uiteindelijk schapen scheren werd, gezien gitaarleraar Alan vanmorgen papa geworden is van zijn vijfde, een zoontje),  computerles geven, koken en wol kleuren. Ik koos samen met Hanne en Liesbeth voor het maken van bandjes.

Bandjes

Toen van ons elk verwacht werd een klein bolletje wol te maken liep het bij mij al volledig fout.  Na enkele minuten had ik mezelf in een wollen spinnenweb verwikkeld. Met veel doorzettingsvermogen heeft Katrien mij van een pijnlijke dood gered. (Dankje, Katrien!) Daarna namen twee vrouwen mij onder hun hoede. Met vingers en draad werd er een heus weefgetouw opgezet. Slik, dat zag er enorm impressionant uit. Ik kan het geduld van mijn “Mama’s” alleen maar prijzen, want ik denk dat ik zo’n vier keer deze constructie bijna vernietigd heb. Uiteindelijk, raar maar waar, was ik de eerste die haar bandje heeft afgekregen!

’s Middags gooide iedereen zijn straffe verhalen op tafel: Niels, onze schapenscheerder, had gevochten met een schaap (en stonk uren in de wind). Ward en Gianella hadden een aantal catechisten leren werken met de computer.

SchapenPC-les

Lisa en Robbe hadden kilo’s en kilo’s groenten gesneden in de keuken. Katrien had de plaatselijke jeugd met een voetbalmatch vermaakt.

Keuken

Voetbal

Annelore en Jan hadden de tuin piekfijn in orde gezet door het gras af te rijden. Tenslotte hadden Hermelinde, Lieselot en Lauranne de hele balustrade van het tweede verdiep volgehangen met de door hen handmatig gekleurde doeken.

Jan grasKleuren

Na een lekker middagmaal mocht ik meedoen met machinaal breien, iets waar ik nog nooit van mijn leven van gehoord had. Isabelle, Lieze en Jolien waren hier al van deze morgen mee bezig. Na twee uur en na bloed, zweet en tranen heb ik toch een degelijke sjaal kunnen creëren. ( Dit kostte bij mij letterlijk bloed; ik heb me weten te verwonden aan een alledaagse breimachine. Go Kaat!)

Breien

Om halfvier begon mijn persoonlijke “Mision: Impossible” (wat later een “Mision: Quite Tricky”, maar niet onmogelijk werd):  Om de catechisten en keukenhulp te bedanken wouden we pannenkoeken bakken. Dit zou voor hen het dessert worden en voor ons ons avondmaal.

Pännekoekstart

Met een klein leger trokken we de keuken in. Robbe, Lauranne en ik stonden aan het fornuis te bakken.  Gianella was zo lief ons telkens met een degelijke schep deeg te voorzien. Lisa zorgde hierbij voor mentale steun en muziek (van foute jaren ‘90 tot Beyonce en Lady Gaga). Om vier uur werden we geconfronteerd met een klein probleempje: op 3600 meter hoogte zijn de baktemperaturen volledig anders. Na een klein stapeltje pannenkoekengedrogten wisten we eindelijk hoe we onze baktechniek moesten aanpassen. Om half acht waren we klaar, doodmoe en de pannenkoeken volledig beu gezien.

Pannenkoeken

Met de hele groep hebben we de keukenhulp en de catechisten aan tafel gezet en hun eten geserveerd. Na een immense  hoop afwas konden we ook genieten van ons avondeten.

Hierna speelden we met de hele groep Time’s up (indien u dit niet kent: Google it!). Door de algemene cafeïneconsumptie (gesponsord door Isabelle) nam het spel een speciale wending. Jammer genoeg verhinderde dit niet dat het team van Lieze (alweer) won.

Wat een dag…

Een dag in Santa Cruz (Carl, Tille, Lieve en Katrijn)

Een dag in Santa Cruz (Carl, Tille, Lieve en Katrijn)

Verslag: Carl, Tille, Lieve en Katrijn

Een verslagje van het andere deel van de groep.

Door de aanhoudende moeilijkheden met de hoogte in Sucre is er beslist om verder af te zakken naar Santa Cruz. Met spijt in het hart hebben we deze ochtend Sucre met het vliegtuig verlaten, op naar betere oorden voor de longen in Santa Cruz.

We werden verwelkomd door een familie in Santa Cruz die we via een vriendin van Lieve en Mia hebben kunnen contacteren. De man van de familie stond ons op te wachten aan de luchthaven, waarna we met een taxi naar hun gigantisch huis werden gebracht. De grootste aanpassing op dit moment is de hitte. Wat een verschil met Potosi! We kregen meteen een middagmaal voorgeschoteld, kippensoep. Daarna gingen we even rusten en sindsdien mogen we met veel blijdschap meedelen dat Carl en Tille de extra hoeveelheid zuurstof hier in de lucht beginnen te voelen in hun longen. Joepie!

We kregen ook een vers drankje met aardbeien voorgeschoteld. Daarna werden we door Melisa, het dochtertje van 6 jaar, gevraagd mee te werken (ayudar) aan haar huiswerk (het maken van een kalender). Tot onze grote verbazing bleek dat ´ayudar´ (helpen) betekent, de belgen maken het huiswerk. We maakten met veel knip-, plak-, en tekenwerk voor Melisa een kalender voor het schooljaar 2014. Logica??

Straks eten we hier ons avondmaal en morgen plannen we een bezoekje aan de stad Santa Cruz. Vrijdag reizen we dan met de rest van de groep mee terug naar Belgica.

Entonces, todo bien!

DSC_4072

Dag 12

Dag 12

Verslag: Liesbeth

Het leven zoals het is: El Molino

Enkele zonnestraaltjes, die door de gordijnen wisten te ontsnappen, kondigden een nieuwe dag aan.

Jeep heen

We begonnen vandaag met een uitstap naar de mijnen van Potosi. Ze bevonden zich op ongeveer 4300 meter,  hier begonnen onze longen toch wat te protesteren tegen de ijle lucht. Alan deed er een getuigenis over zijn tijd als mijnwerker. Een korte samenvatting voor onze trouwe lezers:

De mijnen zijn in handen van verschillende coöperatieven, de werkers worden er handmatig (met een soort van katrol) naar beneden gehesen terwijl ze een harnas dragen. De omstandigheden ondergronds zijn ontzettend zwaar, het kan er  40 graden zijn en er is weinig aandacht voor veiligheid. Elke week sterft er wel iemand aan een ongeluk ( ziektes zoals tbc, stoflong…  niet inbegrepen). Toch blijven er veel mensen werken omdat het hun enige kans is op een degelijk inkomen. Het leven in de mijnen is als een loterij waarvan men zijn onverbiddelijke regels liever nooit leert kennen.

Mijningang

Later gingen we nog een laatste keer naar het winkeltje van Mia waar iedereen weer ‘een souvenir voor de mama’ kocht, om het vervolgens zelf op te eisen. Vele alpacasjaaldilemma’s, ponchocatwalks en tassenklasse later keerden we terug naar El Molino, voor mij nog steeds Potosi’s eigen paradijs.

Jeep terug

De promotoren van de dorpjes, die we de voorbije dagen bezocht hebben, wachtten ons daar op voor een verbroederingsbijeenkomst. Ieder van ons stelde zich in (al dan niet gebrekkig) Spaans voor en kreeg een unieke sjaal.

Samen in klasSjaals

Na een kort vieruurtje nodigde de lokale sjamaan ons allemaal uit voor een speciaal ritueel op de top van de berg. Het is prachtig hoe wij vreemdelingen hier meteen als familie worden beschouwd. Het ritueel met onze nieuwe broeders en zusters moest dienen voor een veilige terugreis en een gelukkige toekomst.

SjamaanCoca

Vuurritr

Twee kampvuren werden aangemaakt: één voor El Molino en één voor ons. Terwijl de wind zijn uiterste best deed om de vlammen in rook te doen opgaan, werden  verschillende offers (zoals cocabladeren, kleurrijke sculptuurtjes en drank die volgens Robbe smaakt naar ‘ruitenwissers’) in de vuren gegooid. We hebben ook veel drank en coca geofferd aan Moeder Aarde (of Pachamama, zoals men haar hier noemt). Na nog enkele gelukwensen en een streepje muziek, daalden we af van de berg en stond er ons weer een heerlijke maaltijd te wachten. Ja, beste vrienden, wij worden hier door de keuken goed gesoigneerd!

Keuken

Wanneer de avond valt, tovert Bolivië zich weer een schitterende sterrenhemel. Fun fact: de maan heeft hier een totaal andere rotatie, dat blijft toch nog wennen. In ieder geval,  als ik straks een vallende ster zie wens ik jullie een goede nacht, maar voorlopig zullen jullie het moeten doen met een eenvoudige ‘slaapwel’.

Liesbeth