Blog 2018

Afscheid van El Molino:

Verslag: Inge en Geert

Een deel van de groep verkoos een matchke nadat we ’todos juntos’ de voorbereidingen voor het feest voor Mia en de ‘Molenaars’ hadden gedaan. Om 9u stond iedereen klaar met: messen, snijplanken, deeg en pannen om lekker eten klaar te maken.

Na het middagmaal trokken we onze polleras (traditionele rokken) of ponchos weer aan. om naar ‘ Yuraj Khasa ‘ te gaan voor het carnaval van de pueblo (het volk).

Na een uur rijden hoorden we de muziek al van ver. Don Victor, promotor van Yuraj Khasa, wachtte ons op en leidde ons achtereenvolgens langs 4 groepen dansende Bolivianen. Een kleurenpracht, traditionele kledij en instrumenten, dans, muziek, … bailar, bailar, bailar. We worden bij de hand genomen, geen ontkomen aan! We groeten de autoridades en gaan van de ene binnenplaats naar de andere. De spuitbussen met schuim werden leeg gespoten op ons, gringos.

Hélene herkent Eduardo op een foto van 11 jaar geleden. Hij schenkt zijn kleurrijke confettizakje bij wijze van verzegeling van deze ‘lange afstandsrelatie’ aan Hélene.

Eens we uit gedanst waren namen we afscheid van al deze dorpsgemeenschappen die afgezakt zijn naar Yuraj Khasa.

We hebben een feestje te organiseren: Alle werknemers van El Molino waren aanwezig. Mia opent het feest. We knabbelen en babbelen. Tot aan het officiële gedeelte.

Dan gingen we over tot het uitreiken van de MIA’s, de hoogste onderscheidingen voor de warmste mensen! De categorieën zijn: de beste keukenprinsessen, de betrouwbaarste chauffeur en de meest jeugdige, enthousiaste groep! Dé MIA der MIA’s hebben we unaniem en met heel ons hart uitgereikt aan Mia. Met een Mia-lied, een boekje vol getuigenissen en tekeningen, een slinger en 25 maal gracias hebben we Mia bedankt met een zoen, een knuffel en behoorlijk wat tranen.

De volgende morgen om 9u vatten begint onze terug reis, met een tussenstop in Sucre en Santa Cruz. Met pijn in ons hart laten we El Molino achter. Toch voelen we allemaal dat deze ontmoeting met Bolivia onze batterijen heeft opgeladen.

Hasta pronto

Inge en Geert

Sportdag

Verslag: Tess en Katrien

Op Boliviaanse wijze starten we de dag: onze vooropgezette plannen werden overboord gegooid en maakten plaats voor een totaal nieuw dagprogramma. Geen lama-inzegening op de campo omdat er geen nuchtere chauffeurs te vinden zijn in deze carnavalstijden, wel een heuse sportdag.

Na het verbranden van ons toiletpapier (de riolering hier kan geen papier aan )gaan we op pad om de omgeving van El Molino te verkennen. We gaan voor avontuur en klimmen en klauteren door het ruige landschap.

Sinds 1983 heeft het niet meer zo hard geregend, quasi elke namiddag maakt de felle zon plaats voor buien die ´s nachts nog heviger doorgaan.

We wandelen tot we de oude Russische fabriek in de verte zien, die via een chemisch proces het zilver uit de ertsen filterde en daardoor de rivier nog voor lange tijd vervuild achterlaat.

We steken de rivier over via het bruggetje met irrigatiekanaal en keren terug na stevig klauterwerk via de hangbrug achter Mia’s velden.

Na weer verwend te zijn door de keukenvrouwen die op Vlaamse en grootmoeders wijze leerden koken, gaan we op zoek naar vervoer voor een plons in de warmwaterbaden van Tarapaya.

We halen alle middelen boven om een lift vast te krijgen op de hoofdweg (de blondines worden ingezet, Fabio verstopt zich) en zijn meer dan tevreden met de luxebus die ons voor een zacht prijsje naar het zwembad brengt. Daar overwinnen we al snel onze gêne voor de tientallen starende Bolivianen die ook niet weten wat hen overkomt. Na een potje tienbal en volleybal, vermoeiend voor de kleinsten onder ons die de bodem net niet kunnen raken, wagen we ons in de grote buisglijbaan.

Ons eerste treintje onder luid gelach en gegil, blijkt ook ons laatste te zijn. Er wordt ons duidelijk gemaakt dat dit niet gewenst is, vermoedelijk heeft de infrastructuur zijn beperkingen.

We worden door enkele Bolivianen uitgedaagd voor een volleybalstrijd, waarbij wij onze hevigste kant laten zien. Fabio schaart zich bij de mannen, waar hij – dubbel zo groot – de sterspeler wordt en nadien bijna door hen geadopteerd wordt. Desalniettemin winnen, uiteraard, de vrouwen (toegegeven, we waren licht in de meerderheid).

“Bolivianen zijn echt zalig”, aldus Eva D. Eerst krijgen we carnavalssnoepjes van een nieuwsgierige voorbijgangster, dan haalt een zwembadtoeschouwer gewillig zijn verbanddoos voor Katriens kapotte tenen, en nadien regelt ons groepje fans met veel inspanningen vervoer terug naar El Molino. Na een aantal groepsfoto’s en een Boliviaanse fotoshoot met Silke, namen we uitgebreid afscheid. Vandaag werd weer maar eens bewezen welk topteam we mee hadden!

Buenas noches,

Tess en Katrien

* Maar nog ALTIJD zonder voetbal…

Hard labeur

Verslag: Claudia, Ella en Eva/Eba

Hola!

Gesterkt door een lekker ontbijt met verse confituur, staken we vandaag vroeg de handen uit de mouwen. We zouden de voormiddag vullen met stugge doeken, stikmachines en strijkijzers. We moesten immers bandages maken voor Bracamonte, het plaatselijke ziekenhuis in Potosí.

Ziehier de handleiding voor het maken van de ‘fajas’:

STAP 1: Rol de katoenen doeken uit over de tafel.

STAP 2: Knip een klein stukje af, op de plaats waar er een groen streepje op tafel staat getekend. Houd je rustig onder de kritiek van Hernan.

STAP 3: Scheur zorgvuldig het doek in tweeën waar er een knipje is.

STAP 4: Rek het doek uit zodat het een perfecte rechthoek wordt. Verzin tien verschillende manieren om er toch maar wat beweging in te krijgen. Houd je hoofd koel.

STAP 5: Plooi het doek in twee.

STAP 6: Breng de klaargemaakte doeken naar de strijkers en memoriseer hun beklag.

STAP 7a: Strijk het doek, ZONDER valse plooien.

STAP 7b: Strijk het doek opnieuw nadat je ontdekt dat er toch valse plooien in zitten.

STAP 8: Stik de randen zodat het niet uitrafelt.

STAP 9: Stik de bandages in het midden zodat ze de juiste vorm krijgen.

STAP 10: Plooi mooi op en verstop je zodat je niet opnieuw moet beginnen, neem in je vlucht nog bananenmilkshake en Mia’s  befaamde koekjes mee.

Zo, zoals jullie zien kostte het ons bloed, zweet en tranen om deze klus tot een goed einde te brengen. Hoewel, met de high culture muziek van Charlotte (lees: Demi Lovato en High School Musical), en een gezonde arbeidsethos, vlogen de bandages er vlot door. Uiteindelijk zat de sfeer er dik in! We kunnen dan ook trots meedelen dat we wel 100 bandages in elkaar flansten!

De mannen (lees: Pol en Fabio) kregen, helemaal volgens de Boliviaanse traditie, taken in de tuin. Ze versleurden brandhout en verzorgden een broccoliveldje.

Hierna trokken we naar het centrum van Potosí. Door een praktisch probleem, vertrok de helft van de groep met een microotje, aka  minibus, en de andere helft met de vertrouwde jeep van Hernan <3.

We slenterden wat door de straten, ontweken het carnavalsschuim van de plaatselijke jeugd en kochten souvenirtjes voor de thuisblijvers (en ja, Anton en Emil, jullie krijgen ook iets). Na een tochtje door het charmante centrum, kwamen we uiteindelijk in het restaurant. Na uitvoerig overleg kozen we vijf gerechten voor de hele groep. Mia, Lieve en Hernan <3 voegden zich ook nog bij de groep en het werd ontzettend gezellige avond.

Geschreven door: Claudia, Ella en Eva/Eba

Rustdag?

Verslag: Agnes en Hélene

Carnaval In Molino

Handen uit de mouwen

Verlag: Eva D.W. en Fabio

Buenos dias amigos

Eindelijk kunnen uitslapen! We konden/mochten om 8.30 uur opstaan om zoals elke ochtend te genieten van een lekker ontbijt. Om 10 u spraken we af onder de bel om om 10.30 uur in de jeeps te stappen. Na woelige rit kwamen we aan om 11.23 uur in het kleine pueblo (dorpje) van Cayara.

Bekomen van de vele natte (naar coca ruikende kussen en knuffels) was het tijd voor het middageten.  Een man en vrouw kapten een kom bonen en aardappelen uit, dit was ons niet onbekend. De echte verrassing was de naar niets ruikende kaas, later vernamen we dat de kaas niet gespoeld was met gekookt water. In combinatie met de pikante salsa was dit een culinaire hoogvlieger.

Na het eten werden we in twee groepen verdeeld. Wat voor de ene groep het hoofdmaal was, bleek voor de groep die nog een eindje verder trok naar Pampoyo slechts een voorgerechtje te zijn. Alsof die scheiding niet genoeg was, werden beide nog eens onderling opgesplitst. In Cayara maakten de groepjes van Eva D.W. & Claudia,  Rebeca & Beau & Hannah, Charlotte & Hélene & Gerarda & Agnes zich nuttig door de inwoners een handje te helpen. Zo kreeg het eerste groepje de belangrijke taak aardappelen te kuisen en in te laden in een vrachtwagen. Voor Eva D.W. en Claudia leverde dit een spannend denkbeeldig avontuur op.

Het tweede groepje, de bloemenplukkers, stockeerden de bloemen voor carnaval. De bloemen werden sterk verdedigd door een kolonie rode mieren. Voor Beau werd het allemaal even te veel.

Bij de derde groep verliep alles van een leien dakje tijdens het bonen plukken. Charlotte kreeg hulp van een felgroene kikker. Jammer genoeg veranderde deze niet in haar ware prins.

De groepjes in Pampoyo staken ook de handen uit de mouwen, maar eerst werden we vertroeteld door de inwoners. Het begon met een plechtige ontvangstceremonie waarbij we vrolijk werden versierd met slingers en confetti. Soukaina en Lise ondergingen zelfs een metamorfose naar echte Cholitas en deden een energieke dans met Dionysia, de promotora (= verantwoordelijke van een dorp die kennis, opgedaan bij Mia in El Molino, doorgeeft aan de inwoners).

Een Boliviaanse versie van de stoelendans kwam er ook aan te pas, waarbij de man van de promotora de rol als hippe DJ op zich nam.

Het groepje van Eva D & Geert & Luz hebben een wandeling kunnen maken, helaas zonder meer praktisch nut.

Tess & Inge & Lise gingen mee met hun persoonlijke gids en kregen de eer het onkruid te mogen wieden en de ajuinen te oogsten. Dit gebeurde niet zonder enige sceptische blikken wanneer ze zich insmeerden met factor 50 of + zonnecrème om een uurtje op het veld te werken.

Het team Jolien & Soukaina beleefden een angstaanjagend moment door een losgeslagen hond.

Het laatste team, Ellen & Paul & Fabio, moest aardappelen oogsten. Dit was niet evident voor Ellen die hierbij goed haar mannetje moest staan. Na onze kleine en korte bijdrage sloten we ons bezoek aan Pampoyo af met een heerlijke maaltijd, voor ons klaargemaakt door de promotora.

‘s Avonds bij Mia zagen we Silke, Ella, Katrien, Lieve en Ann terug, die een zalig rustdagje achter de rug hadden. Na een snelle hap werden we door Padre Carlos verwacht in de kerk voor de wekelijkse mis.

Over kussen en patatten

Verslag: Franckx en de Rijke

Het was 8.15 uur en we verschenen fris en zoutloos aan het ontbijt. Een nachtje in ons eigen bed deed wel deugd. Aangezien in Bolivia het tijdsmanagement niet zo strak is waren we pas om half 10 vertrokken om de dropjes te bezoeken.

Wat een spetterende rit met de jeeps zou moeten zijn was een beetje een teleurstelling.Volgens Paul en Geert zou alles veilig moeten zijn, maar de jongens wilden stoer doen en uit de jeep hangen. Met enige vertraging arriveren we in Urmiri waar we er lustig op los kussen, Luz denkt dat ze heel het dorp al heeft gekust ondertussen. Samen met de dorpelingen woonden we een viering bij. Aquilino en Crezencio verschenen mooi gekleed vooraan in de kerk. Ze leiden de viering in  het Quechua, Hernan en Rebeca waren onze tolken.

Voor ons zit er een meisje van circa 14 jaar oud met het schattigste kindje ooit op haar schoot.

Opvallend is dat alles in het Quechua wordt gezongen.

Onze kleine bijdrage voor de gemeenschap betreft enkele Bolivianos en een zak appels. De hoeden van de vrouwen doen dienst als appelzak.

Na de viering gaan we allemaal naar buiten voor een kleine fotosessie en een warme drank die naar maïs smaaktte, we werden hartelijk bedankt en een 2^de kusronde werd ingezet.

Zoals we al zeiden is het tijdsmanagement hier niet het sterkste punt.Tegen 2 uur begonnen we onze 3^de kusronde van de dag, ditmaal in Marcavi. De dorpelingen spreiden een doek uit en gooien er elk wat eten op. Er zijn verschillende soorten aardappelen, waaronder pikante en gevriesdroogde (chuños), maïs en boontjes. Aangemoedigd door de strijdkreet van Hernan ‘Attack!’ vallen we aan.

Daarna werden we uitgenodigd voor een verbroedering, we deden een namenrondje.

De vrouwen toonden ons hoe ze a.d.h.v. een tol lamawol spinnen. De mensen die vaardig genoeg waren, mochten blijven. Resultaat: we vertrekken allemaal terug naar huis. Onderweg bezichtigen we onze eerste waterval, die gevormd is door het regenwater.

Eenmaal terug in El Molino verheugde iedereen zich op een rustige avond. Dit is buiten Mia gerekend, oorspronkelijk wilde ze ons de machines laten zien, een uur later praten we echter over hoe een vrouw ooit per ongeluk in brand werd gestoken en hoe ze op El Molino verzorgd werd. We eindigen de avond rustig met spelletjes en gaan slapen.

Franckx en de Rijke

Hay que endulzar la vida!

Verslag: Claudia en Rebeca:

We werden om 6 uur gewekt door Geerts vertolking van ‘Goedemorgen morgen’. De overvloed aan zout was maar een voorbode van wat de dag zou brengen… We ontbeten met verse broodjes, sterk gezoete confituur en met een verdachte fles appelsoyamelk. Nadien sprongen we met een fris gemoed in de jeeps, niet echt helemaal zeker waar we nu naartoe zouden gaan; de planning veranderde naarmate de dag vorderde. ‘Todo es posible, nada es seguro!’ (Alles is mogelijk, niets is zeker!). De rit die normaal maar een kwartiertje zou duren werd uiteindelijk een rit van 2 uur. Uiteindelijk viel het allemaal best mee aangezien we konden genieten van het mooie uitzicht. We zagen lama’s, vicuña’s en uitgestrekte vlaktes, afgewisseld met monumentale bergen.

We stopten bij een treinkerkhof. Het was een soort geroeste speeltuin die we onder de stralende zon verkenden. We vonden er ook een paar koraalstenen tussen twee wagons door.

Niet lang daarna, kwamen we aan in Uyuni, waar een carnavalstoet in volle gang was. Enkelen van ons hadden zich op een betonnen verhoog, in het midden van de straat, gezet. Het was een perfecte plaats om foto’s te trekken, maar ook om bespoten te worden met carnavalsschuim. De middelbare scholieren van ‘Colegio Mixto de Potosí’ maakten hier dan ook vrolijk gebruik van.

Ons restaurant bevond zich midden in het feestgedruis. We aten op de eerste verdieping en hadden dan ook een mooi overzicht over de stoet. Dit werd ook opgemerkt door de presentatoren van de regionale tv. Plots maakte iedereen plaats voor de presentator die naast mij (Rebeca) kwam staan. Hij nam een interview af over onze indrukken van dit Boliviaanse carnaval: kleurrijk, schattige kinderen verkleed als boze wolf en roodkapje, aanstekelijke muziek, … een onvergetelijke ervaring!

Na een heerlijke lunch maakten we eindelijk de langverwachte trip naar de Salar, of zoutwoestijn. Even leek het alsof we de Salar niet zouden kunnen betreden door de hevige regen van de voorbije dagen, maar de jeeps konden gelukkig de vlakte oprijden. Het weer klaarde op, de wind ging liggen en de Salar werd een magische plek. We liepen met blote voeten in het 3 cm diepe zoutwater. De spiegeling van de laaghangende wolken zorgde voor een surrealistische effect. We bevonden ons bijna letterlijk in de zevende hemel! De vlakte leek zich uit te strekken tot in het oneindige. Vanzelfsprekend leverde dit ook een spectaculaire groepsfoto op, dankzij de deskundigheid van onze chauffeurs, die zich ontpopten tot ervaren fotografen:

Eens in de auto, proefden en roken we helemaal naar het zout. Dat werd er niet beter op, toen we een (zeer korte) rondleiding kregen in een huisje dat gebruikt werd voor zoutwinning. Daar mengden ze het zout met jodium en ze verpakten het handmatig in zakjes die enkel bedoeld waren voor toeristen.

De volgende stop was een quinoaplantage, waar we de fameuze vruchtjes eens van dichtbij konden zien. We reden verder naar Uyuni om de bus te nemen naar El Molino.

Laat in de avond kwamen we uitgehongerd aan. Gelukkig verwenden ze ons met een verrukkelijke avondmaal. Uitgeput, maar nog steeds onder de indruk van de natuurpracht, kropen we in ons vertrouwde bedje.

Claudia en Rebeca

Hélenes verjaardagsuitstap

Verslag:Charlie en Lise

Beste lezers in België

Vandaag waren we al vroeg uit de veren. Om 5 uur hadden we reeds ontbijt, want we hadden een bus om 6 uur richting Uyuni. Deze busrit duurde ongeveer 4u30. Natuurlijk hadden we nog een lama-shoot tegoed. Dus hebben we deze tijdens de busrit gehouden. Het was fantastisch om te zien hoeveel lama’s er aanwezig waren. We zijn onderweg flamingo’s en vicuñas tegen gekomen. Enkele kilometers voor Uyuni was er een wegblokkade en konden we niet verder met de bus. Gelukkig waren de jeeps op de hoogte en haalden ze ons op aan de andere kant van de blokkade. Om aan de jeeps te geraken moesten we een stuk naar beneden wandelen. Door de plotse blokkade gingen de jeeps off-road om in het stadje Uyuni te geraken. Daar deden we een stop en kregen de chauffeurs nog een zakje snoep (karamelletjes gevuld met witte chocolade) om aan ons uit te delen.

Het prachtige landschap:

Onze 1^ste stop was richting San Cristobal. Om hier te geraken hadden we een lange tocht van 100 km voor de boeg. Natuurlijk moest er een plaspauze worden ingelast in het wild. Voor sommigen was dit de eerste keer, waardoor ze het stappenplan van het wildplassen door Jolien kregen uitgelegd. Hiervoor moesten enkelen hun grenzen leren verleggen. Eindelijk kwamen we terecht in het dorpje San Cristobal, waar we lunchten.
Onze 2^de stop was Ciudad De Piedra. Dit is een locatie met verschillende soorten rotsen waar de bevolking dierenfiguren in ziet. Aan de top van de rotsen hadden we een mooi uitzicht. In de verte zagen we de bui al hangen (neem dit maar letterlijk), er was veel donder te horen en ook waren er duidelijke bliksemschichten te zien.
Daarna vertrokken we met de jeeps naar Laguna Hedionda, hier kwamen we terecht in een hagelstorm met luide donder. We zijn hier ongeveer 3 min gebleven, omdat velen terug naar de auto liepen. Enkelen waren natuurlijk helemaal buiten adem toen ze in hun jeep terecht kwamen.
Toen reden we verder naar Laguna Cañapa, hier was het ondertussen al droog en waren de flamingo’s goed te zien.
Het interieur van ons hotel bestond uit zout (van het zoutmeer):de banken, tafels, bedden en nachtkastjes. De muren waren van steen waar ze laagjes zout over hadden geplaatst. Enkele leerlingen en leerkrachten konden het niet laten om aan de muren te likken.

Na het avondeten werd een feestje gehouden voor Hélene haar 28^ste verjaardag. Er werd gezongen en we kregen een verjaardagstaart met veel slagroom van de eigenares van het hotel. Een toffe afsluiter van de vermoeiende dag.

Vele groetjes van de Belgen in Bolivia,
Charlie en Lise

Van aloë vera tot pis(bloem) en kak(tus)

Verslag: Soukaina en Hannah

Dag thuisfront

Na drie dagen op El Molino geraken we het stilaan gewoon. We leren elkaar kennen op verschillende vlakken en komen zo soms voor verrassingen te staan. We ontdekken ieders talent en vullen elkaar goed aan. We zijn echt een TOP-team!

De vrouw achter het verhaal van El Molino, namelijk Mia, leren we ook steeds beter kennen. Het is zeer opvallend dat ieder van de groep vol bewondering kijkt naar haar verwezenlijkingen. Het is zo inspirerend om te zien hoe ze zich inzet voor anderen, maar tegelijkertijd ook hoe ze hierbij haar nuchterheid blijft behouden. Het is ook duidelijk te zien dat ze ons iets wil meegeven, ze vertelt fascinerende verhalen met steeds een zeer belangrijke boodschap.

Na een stevig ontbijt begonnen we de dag met goede moed. We kregen bezoek van zuster Anita. Ze gaf ons met veel enthousiasme een lesje over bio-energie. Daar kwamen geneeskrachtige planten aan te pas. Eerst kregen we wat info over het zelf genereren van energie, we gingen hierbij naar de tuin van Mia om het zelf onder de zon uit te proberen. Nadien vertelde ze wat meer over haar urinetherapie. Dit houdt in dat urine kan zorgen voor de genezing van bepaalde kwaaltjes. Het klonk ons allemaal wat onbekend in de oren, maar we bleven geboeid luisteren. Tenslotte informeerde ze ons over haar thee infusies, ze gebruikt hiervoor planten uit de tuin van Mia. Die planten hebben elk hun eigen kracht, sommigen zijn goed voor stress en anderen weer voor ontstekingen. Om te weten welk plant je nodig hebt, voert ze “Test-Calibraje” uit.  Een speciale test waarbij we stiekem toch hebben moeten lachen.

In de namiddag gingen we zoals gepland naar het winkeltje van Mia. We kregen de kans om kennis te maken met de producten van El Molino / Artenativo en tegelijkertijd wat souvenirtjes te kopen. Het was maar van korte duur, want we moesten al snel weer naar het ziekenhuis in Potosí. We deelden ons op in drie groepen. Een groep zorgde voor animatie op de pediatrie, een groep zorgde voor snacks en kusjes op de psychiatrische afdeling en de laatste groep had de taak om het opvangtehuis van familieleden van  zieken op te kuisen. Deze laatste groep kreeg het zwaar te verduren. Na eerst een kwartier wachten op een beschikbare zuster stonden hen (Ella, Luz, Eva, Paul, Fabio) taakjes te wachten waar ze zich niet op hadden voorbereid: urine, kots en andere moeilijk identificeerbare substanties opkuisen uit het beddengoed. Na een intensief anderhalf uur kwamen we elkaar weer buiten tegen. Over één ding waren we het meteen eens, dit was een unieke ervaring. We hebben zoveel van die mensen teruggekregen en sommigen waren echt onder de indruk. De omstandigheden waren niet steeds optimaal en dit zorgde achteraf voor een besefmomentje.

Zoals elke avond eindigen we met een gezellig avondmaal en verheugen we ons op de volgende dagen.

P.S. Morgen geen verslag, want dan zitten we op de Salar.

Groetjes van Soukaina en Hannah

Een dagje Potosí

Verslag:Beau en Jolien

Liefste lezers

Vandaag was het een druk dagje. We konden genieten van schitterend weer. Na het ontbijt zijn we vertrokken naar de mijnen. Hiervoor zijn we tot 4400m gestegen.

We kregen uitleg van Alan. Alan is een man die zelf 2 jaar in de mijnen heeft gewerkt. Hij heeft verteld over hoe het eraan toe ging in de mijnen. Tijdens de uitleg hadden we een mooi uitzicht over heel Potosí. Het was een heftig verhaal. De ingangen van de mijnen zijn klein. Momenteel zijn er 400 ingangen actief. De binnenkant van de berg ziet eruit als een mierennest omdat er zoveel verschillende tunnels worden gegraven. Daardoor is de kans dat een gang zal instorten dus groot.
Met dank aan Rebeca als tolk hebben we het verhaal perfect begrepen. Het is moeilijk om te geloven dat de mensen voor een job kiezen met zoveel risico en dat voor maar €15 per dag. Ook zijn er vaak jongeren aan het werk.

We zijn teruggekeerd naar El Molino met de jeeps, echt megacool! Een heerlijk middagmaal stond op ons te wachten. Soep met korstjes en echte Vlaamse kost: patatten met bonen en varkensvlees.

In de namiddag zijn we naar een hospitaal geweest. We hebben de zieke kinderen geanimeerd en met hen geknutseld. We versierden kleurplaten en met ballonnen konden we onze creativiteit volledig laten gaan. We hebben ook een korte rondleiding gekregen in het ziekenhuis en we zijn de mensen van de psychiatrie ook gaan groeten.

De avond brachten we door met spaghetti en gezelschapspelletjes. Morgen zijn we er weer met een nieuw dagverslag. Slaap zacht!

Beau en Jolien