Uncategorized

Na een korte nacht vroeg opgestaan voor een emotioneel afscheid dat eigenlijk gisterenavond al werd ingezet. Een laatste ontbijt met de typische droge broodjes en confituur, Umberta die nog snel een omelet maakte voor onze picknick en vele afscheidsfoto’s later bleek dat de bus vertraging had waardoor we nog snel een spelletje Times Up konden spelen. De eerste regenbui van onze reis volgde. “De hemel weent met ons mee”, aldus Alan.

De busreis ging vlot, op vier uur tijd waren we in Sucre waar we ons vergeten koffertje konden oppikken in onze eerste hostel. We konden beginnen aan de eerste van drie vluchten. In Santa  Cruz overviel ons de vochtige warmte. Met een heuse feestbus reden we naar ons hotel. Na een lange administratie konden we eindelijk gaan eten aan het centrale plein naast de kathedraal. De copieuze, maar weinig verfijnde schotels stonden in schril contrast met die van El Molino. Om morgen een jetlag te vermijden besloten sommigen onder ons (lees: de leerlingen) zo weinig mogelijk te slapen en te bingewatchen.

Lien en Katrien

Toen we deze ochtend wakker werden, na weer eens onder 7 lamadekens geslapen te hebben, dachten we allemaal dat we in de voormiddag naar de opening van een schooltje in de buurt gingen. Tijdens het ontbijt hoorden we echter dat de plannen gewijzigd waren, zoals dat wel vaker gebeurt hier in Bolivia (gelukkig zijn wij allemaal ultraflexibele mensen en vonden we het helemaal niet erg). Het nieuwe plan was om in de voormiddag te gaan helpen om op de nieuwe school het bouwafval te gaan opruimen. Ook had Mia ons gevraagd om hier te helpen het maïsveld te oogsten, dus deelden we ons op in twee groepen. Nick en ik (Jorunn) bleven op het veld. We kregen allemaal een sikkel en een korte instructie van de mannen die hier normaal altijd op het veld werken: Rodo, die vooral in gebaren met ons communiceerde aangezien hij doofstom is, Julian en Roberto. De maïs was in rijen geplant en wij moesten per 3 rijen de maïs oogsten met de sikkel en in stapels leggen. Om dit wat aangenamer te maken zetten we goede sfeermuziek op, die helemaal binnen de Zuid-Amerikaanse vibe paste, met onder andere veel Manu Chao en de Buena Vista Social Club. Ondanks dat de meesten onder ons niet gewend zijn om op het veld te werken, verliep het heel vlot en hadden we op ongeveer 2 uur heel het veld platgelegd, met een verplichte koekjes- en koffiepauze inbegrepen. De werkmannen waren ons enorm dankbaar en wij waren heel blij dat we iets terug konden doen voor alle gastvrijheid die hier hangt op El Molino.

De andere groep stak de handen uit de mouwen in het schooltje. Hier werden ze, volgens het verslag van Billie, in twee groepen verdeeld. De eerste groep moest bakstenen en tegels over heel het terrein van de school verzamelen en die opstapelen, zodat ze gebruikt konden worden om andere huizen of gebouwen te bouwen. De tweede groep werd ingezet om afval uit het bouwpuin te sorteren, wat dan gerecycleerd werd. Tegen de middag werden ze nog gevraagd voor een groepsfoto, die ze daar zouden willen ophangen om ons eeuwige dank te geven. Wanneer het middagmaal aanbrak, moesten onze leerlingen zo snel mogelijk vertrekken. De “oogstgroep” zat al even te bekomen van het harde werk op het maïsveld, toen de “schoolgroep” na 20 minuutjes wandelen aankwam. Ze waren helemaal bedekt met baksteenstof en stinkend naar het verbrande afval, maar toch voldaan. Na al onze inspanningen begon onze maag al te grommen en kregen we een heus feestmaal: preisoep, rode bietjes, geraspte worteltjes, sla, tomaatjes, schnitzel en patatjes, jammie!!

Na een uitgebreide lunch stond een nieuwe activiteit op het programma: een ontmoeting met de kinderen van de school van El Molino, voor verschillende activiteiten. Dit stond gepland om 14:00, maar volgens Boliviaanse stijl vertrokken we pas een half uur later. Bij aankomst aan wat wij dachten dat de oude school van El Molino was (het waren vervanglokalen aangezien de oude school was afgebroken en vervangen door een splinternieuw gebouw), bleken geen kinderen aanwezig te zijn. Dit kwam omdat de lessen afgerond waren om 14:00, wéér wat wijzigingen in de planning maar dat zijn we wel gewend. Om dit “probleem” op te lossen besloten we onze kans te wagen op de nabij gelegen voetbal- en basketbalveldjes, waar gelukkig meerdere  kinderen waren die ons met plezier vergezelden. Eén groep richtte zich op de kleinere kinderen met spelletjes als Chinese voetbal, 1 2 3 – piano en voetbal. De andere groep richtte zich dan weer op de oudere kinderen met sporten zoals basketbal en voetbal. Hierbij werden we ingemaakt door het Boliviaanse team, maar goede verliezers waren we wel. Na enkele tientallen minuten hadden nog meer jongeren interesse in onze activiteiten, waarna ook armbandjes werden gemaakt voor de lokale bevolking door Charlotte, Hélene, Wietse, Emily en Billie. Ook de basket en voetbal zetten zich verder met opnieuw verliezen voor ons Belgische teampje. Om 16:30 was het helaas tijd om terug te vertrekken na een warm Boliviaans afscheid. Eenmaal terug op de kamers fristen we ons op en werd er bijgepraat. Klokslag 19:30 liet Carmen het bekende belsignaal klinken. Je weet wat dat betekent, ETEN. Ons avondmaal bestond uit preisoep, spekomelet (en voor de vegetariërs gewoonweg omelet), puree en spinazie.

En dan was 16 april weer afgelopen. Een werkdag gepaard met veel sociaal contact en ook wat rust. Een dag om niet snel te vergeten.

Opmerkelijke momentjes:

• * Lama’s hebben drie longen– Wetenschapper Lien
• * Mies had touche met een Boliviaanse jongen.
• * Het afval dat Caroline moest oprapen op de nieuwe school was nat, geen regen maar hondenurine misschien?
• * Damjan was het werkpaard van de dag (voetballen, basketballen en bergen afval verzetten)
• * Emily’s pet lag in een vreemde smurrie, hondenkak?
  
• Nick en Jorunn

De dag startte iets vroeger vandaag. Na het ontbijt maakten we ons klaar voor onze eerste rit in de jeeps (spannend…). We keken er allemaal heel hard naar uit en stapten met veel enthousiasme in de wagens. Het jeep-avontuur voldeed volledig aan onze verwachtingen: het uitzicht was onbeschrijfelijk en we amuseerden ons tijdens de soms wat hobbelige rit. De jeeps brachten ons naar ‘la laguna de Tarapaya’,waarvan de Ojo del Inca deel uitmaakt: een prachtig maar ook gevaarlijk meer omdat het heel warm en diep is. Vanop deze plaats konden we ook genieten van een prachtig uitzicht en daar maakten we gebruik van om onze videoclip verder te maken. Verder kregen we uitleg kregen van Hernan. Hij heeft ons meer geleerd over de zuivering van de Inca’s en over de huizen en de rituelen rond de geboorte van kinderen. Omwille van de zon en de warme temperaturen vertrokken we terug met de jeeps naar El Molino om daar te lunchen.

Na de lunch was er even de tijd om wat te rusten om terug de batterijen op te laden voor het ritueel van de sjamaan. Voor dit ritueel vertrokken we terug met de jeeps naar een heel mooie plaats tussen al de prachtige bergen. Het was heel leuk om dit ritueel eens mee te maken. Het was speciaal maar het heeft ervoor gezorgd dat we nu helemaal beschermd zijn tijdens deze reis. Na het ritueel keerden we terug naar El Molino. Hier aten we nog avondeten en speelden nog even een spelletje in afwachting van de briefing van morgen. De actievere dag heeft er bij iedereen wat ingehakt waardoor de dag iets vroeger afsluit dan de vorige dagen.

Marit en Wietse

Na een welverdiende nachtrust werden we wakker in het hostel in Sucre. We genoten er van een heerlijk ontbijtje in de binnentuin van het verblijf. Daarna vertrokken we om Sucre te ontdekken. We bezochten een lokale markt die er helemaal anders uitzag dan we ons hadden ingebeeld. We lieten ons onderdompelen in de drukte en de vele indrukken: veel verschillende geuren en kleuren en enorm veel lokale producten.

Na de markt gingen we even naar het grote marktplein, dat bezet werd door ontelbaar veel duiven. Hier maakten we ook kennis met George, een loyale straathond die ons vergezelde in onze wandeling naar de volgende bezienswaardigheid: een straat vol toeristische kraampjes met Boliviaanse souvenirs. Voor we deze markt echter konden bereiken, moesten we ons wagen aan een ziek stijle wandeling. Neem dat maar heel letterlijk, want mensen werden letterlijk ziek. Gelukkig kon George ons altijd steunen tijdens deze zware beklimming. Bij een bergop hoort natuurlijk ook een bergaf en met onze zakken vol souvenirs en een rommelende maag begaven we ons naar het restaurant. We genoten van een lekkere lunch: we kregen taco’s en smosjes met omelet geserveerd, goedgekeurd door deze hongerige ontdekkingsreizigers. Na deze maaltijd was er natuurlijk nog plaats voor een lekker ijsje! We bezochten ook nog het klooster van San Felipe Neri, door UNESCO erkend als werelderfgoed, wat ons een prachtig panorama opleverde over de stad. Hierna was het tijd om te vertrekken richting El Molino. We reden vier uur door magnifieke berglandschappen en de avondzon leverde prachtige beelden op.

De aankomst in El Molino rond 20u was heel hartelijk, Mia en enkele medewerkers wachtten ons op en schotelden ons nog havermoutpap en brood voor. Rond 21.30u had iedereen zijn intrek genomen in de kamers en de dikke laag dekens over zich heen getrokken voor een nacht vol verwerking van al die indrukken.

Culture shocks van de ontdekkingsreizigers:
– zachte wc-brillen op de pot
– heel veel straathonden
– relatief kleine mensen
– je kan je schoenen laten poetsen op straat
– banaantjes zijn hier veel lekkerder

door Amber en Ainoa

Na een hartverwarmend uitzwaaien door onze supporters en de moeizame, anderhalf uur durende check-in in Zaventem, zijn we om 19u vertrokken richting Madrid. Een korte vlucht later konden we even de benen strekken om tegen 23.35u een nachtvlucht te nemen  naar Santa Cruz, Bolivia. Knie- en nekpijn, maar ook tetterende stewardessen (we zaten helemaal achteraan) hielden ons van een goeie slaap, waardoor we met kleine oogjes voet op Boliviaanse bodem zetten. Toch ook wat kleine stresskes gehad: Inge bril vergeten, Charlotte paspoort  op het  toilet  achtergelaten,  Mies jasje en Stella koptelefoon zoek en Katrien laptop achtergelaten. Alles teruggevonden behalve jammer genoeg de headset van Stella.

In de luchthaven van Santa Cruz moesten we 11 uur overbruggen voor we de binnenvlcht naar Sucre konden nemen. We hebben ons in twee groepen gesplitst: 4 collega’s bleven achter in  de luchthaven om bij de bagage te blijven en praktische zaken te regelen als geld onder de toonbank wisselen (want de officiële koers staat  heel  laag), simkaarten voor de begeleiders te kopen, enz. De groep ging met een busje buiten de stad chillen in ecopark La Rinconada. Een prachtige plek met inheemse flora. We waanden ons even in het regenwoud, staken  onze voeten onder tafel voor een heerlijke maaltijd en reden in ware feeststijl terug naar de luchthaven.

Bleek dat onze vlucht bijna een uur vertraging had, maar na een hele dag wachten zijn we in Sucre in onze hostal, in ons vooraf gereserveerde restaurant en om 22.30u in bed beland. Sinds Zaventem 37 uur  onderweg geweest, iedereen stikkapot maar vol verwachting voor wat komen gaat.

Inge en Katrien