Dag 1 en 2
Verslag: Niels
Zaventem
Hier begon ons grote avontuur. Om half drie/ drie uur (afhankelijk van de bron) was het verzamelen geblazen in de vertrekhal van de luchthaven van Zaventem. We namen afscheid van ouders, geliefden en een afscheidscomité, waarna we op weg gingen, door de vele controles, richting onze gate. Daar namen we om half zes het vliegtuig richting Madrid.
Madrid
Na een probleemloze vlucht, die ons bovendien nog eens een prachtig uitzicht op de ondergaande zon bood, kwamen we aan op de luchthaven van Madrid. Iedereen had honger, dus gingen we op zoek naar iets eetbaars. Na even zoeken ging het grootste deel van de groep ermee akkoord iets te eten bij Burger King, wat de een al beter bekwam dan de ander. Daarna begon het lange wachten op het inchecken. De tijd verdreven we met rondslenteren door de taxfree-zone, kaarten en praten.
Eenmaal ingecheckt en aan boord, was het even zoeken naar de juiste zitplaatsen. Vooral Liesbeth had enige moeite met een Spaanse dame die niet leek te willen begrijpen dat er op deze wereld mensen zijn die geen Spaans spreken.
Toen iedereen zijn juiste plaats gevonden had, duurde het nog even voor we ook daadwerkelijk in de lucht hingen. Een uur lang moesten we wachten tot er het bericht kwam dat er ‘technical problems’ waren, en dat er een ‘maintenance worker’ onder weg was om er ‘as soon as possible’ mee af te rekenen. Allemaal erg geruststellend.
Madrid – Santa Cruz
De vlucht zelf was eerder aan de eentonige kant. Er waren geen Tv-schermpjes beschikbaar, en om goed te slapen was er niet genoeg ruimte. Vier leerkrachten op een rijtje, allemaal uitgerust met bij elkaar passende ooglapjes, een nekkussentje, en knus in hun deken gewikkeld (beeldmateriaal volgt later), hadden hier allemaal minder last van, en sliepen als roosjes. Ook werd het eten, dat niet bepaald lekker was, op uiterst bizarre uren gebracht. Warm eten om drie uur ’s nachts, ontbijt tussen vier en vijf uur ’s ochtends.
Uiteindelijk werd alles toch nog goed gemaakt door het uitzicht op een schitterende zonsopgang, ergens boven Brazilië.
Santa Cruz
In Madrid hadden we aardig wat vertraging opgelopen. Daarom was het even spannend of we onze binnenlandse vlucht richting Sucre nog zouden halen. In zeven haasten stapten we van het vliegtuig af, staken we een ellenlange rij schaamteloos voor bij de dienst migratie, om dan te merken dat er nog een bepaald groen formulier, dat sommigen op het vliegtuig al gekregen hadden, nog niet in orde was. De gelukzakken die het document in kwestie al op het vliegtuig gekregen hadden, en die ook nog slim genoeg geweest waren om het in te vullen, raakten moeiteloos door de controle. De rest kreeg er nog een paar van de douaneofficier. Er waren er, natuurlijk, niet genoeg voor iedereen.
Na even zenuwachtig afwachten kreeg iedereen toch nog alle juiste documenten in handen, en nadat alles gecontroleerd en gestempeld was, Bolivianen houden nu eenmaal van wat papierwerk, vond iedereen zonder enige moeite zijn bagage terug. Na nog eens een papiercontrole, waarbij er deze keer een wit formulier moest afgegeven en ondertekend worden, kwamen we terecht in de aankomsthal van de luchthaven. Eindelijk in Bolivia.
Naar Sucre
De rest van de reis verliep zonder enige moeite, veiligheidscontroles voor binnenlandse vluchten zijn niet erg streng hier. De vlucht naar Sucre had enkele spannende momentjes, zoals bijvoorbeeld flink dooreen geschud worden bij het opstijgen, en landen in wat aanvoelde als een aardappelveld. Wanneer iedereen weer met beide voeten op de begane grond stond, kon ons geluk even niet op. We waren (bijna) waar we moesten zijn, en we waren in elk geval verlost van luchthavens en hun tijdrovende protocollen.
Zodra we buiten de luchthaven kwamen, werden we wel meteen geconfronteerd met een lichte schok: verschillende bedelaars, kinderen en ouderen, kwamen rond ons cirkelen, en werden dan verjaagd door een veiligheidsagent. Een schrijnend tafereel.
Sucre
Met een zeer retro bus werden we van de luchthaven naar ons verblijf, het hostel van René voor de meisjes, en de Casa Verde voor de jongens, eveneens van René, gebracht. Een uitstekende plaats om even uit te rusten. Na het middageten konden we even zwemmen in het zwembad van de Casa Verde, waarna we de stad in trokken. We bezochten het centrale plein in Sucre, het huis waar de eerste grondwet is ondertekend, een oud klooster met een prachtig panorama, en nog enkele andere bezienswaardigheden. Daarna kregen we even vrije tijd om de stad te verkennen.
Het avondeten was rond half acht, daarna ging iedereen rustig nog wat lezen, in zijn dagboek schrijven, praten en daarna eindelijk slapen in een echt bed!
