Dag 11
Verslag: Hermelinde
Een dag uit het leven van een doordeweekse STK/UM reiziger: opstaan en vertrekken. Een dag uit het leven van een doordeweekse STK/UM-Bolivia reiziger daarentegen: opstaan, willen vertrekken en dan pas op de bus kunnen een uur later dan voorzien.
Geloof me: dit is geen negatieve commentaar. Het is iets wat in onze wereld niet meer bestaat, te laat komen is onvergeeflijk. Het drukt een sticker op je blazoen: ‘kan afspraken niet naleven’. Hier, in het land van melk en honing –waar ik op dit moment in een hoekje van de groententuin zit, dicht genoeg bij de groep om het gelach te horen en ver genoeg om het gekwetter van de vogels te horen- is dit allemaal zo geen probleem. Dus hebben we vanmorgen -allemaal fris uitgeslapen uiteraard, we hebben gisterenavond orders gekregen om eens op tijd te gaan slapen, wat voor iedereen wel een deugd was, denk ik- om het afgesproken 9u gemerkt dat de bus nog niet gereed was. Dus hebben we ons neergezet, genoten van het weer en ons niet druk gemaakt om te laat komen. Echt vakantiegevoel.
In ons leven vol bloemen, eenhoorns en regenbogen sloop wel een donker streepje: vandaag moest Tille afdalen naar Sucre. Wat voor ons pijnlijk is, heeft voor haar misschien nog één lichtpuntje: ze wordt tenslotte wel herenigd met Carl.
Terwijl Tille in de jeep naar Sucre zat en onze bus gearriveerd was, stapten we in om stof op te doen voor deze blog. En zoals altijd: het is geen laagje, het is een berg.
De busrit naar de boerenmarkt duurde langer dan we eigenlijk verwachtten. Het was een ongezien iets voor elk van ons, zelfs Jan was er nog nooit geweest –en we weten allemaal dat dat wel iets wil zeggen… Onderweg kon de helft van de groep –guilty as charged– het weer niet laten om te zingen. Deze keer waren het vooral Chiroliedjes eigenlijk, maar zoiets escaleert veel te makkelijk naar Spring. Omdat zo’n gezang moeilijk ieder zijn ding kan zijn –wie had dat ooit gedacht?- kregen we een ultimatum opgelegd: zwijgen of werken aan een verrassing voor Mia. Ah, het cadeau voor Mia, de aartsmoeilijke taak die iedere editie al is opgekomen. Probeer maar eens alle dankbaarheid in één gedicht te steken. Of tekening. Of wat dan ook, eigenlijk. We wisten dat we iets moesten geven wat een indruk zou nalaten en gezien we wel enkele muzikale talenten in de groep zitten hebben, waagden we ons maar aan een lied. Ik weet wat jullie allemaal denken, maar neen, Mia van Gorki was al eens gebruikt. Mega Mia blijkbaar ook al, dus onze opties werden al gelimiteerd. Maar zoals ik al zei hebben enkelen van ons een muzikaal talent gekregen. Vreemd genoeg lijken sommige groepen al die mensen te verbinden. En tot ons grote geluk is ABBA daar één van.
Ja, dames en heren, onze Mamma Mia krijgt een prachtig stel verzen voorgeschoteld binnenkort. Allemaal dankzij de busrit van vandaag. Die busrit was dus niet enkel om een pracht van een afscheidslied voor te bereiden, neen, vandaag gingen we, zoals ik al zei, naar de boerenmarkt in Betanzos, aan de andere kant van Potosì. Deze gigantische inleiding dus allemaal voor deze zinnen. Ze kunnen maar beter spectaculair worden.
Als ik boerenmarkt typ, denken jullie… Wat eigenlijk? Wel dit is wat die van ons toch inhield: gekleurde tentzeilen met daaronder de meest typische en misplaatste dingen die je je kan inbeelden. Zoals op de meeste markten –ook die in Sucre in het begin van de reis- waren er een soort van afdelingen. Een straat met doe-het-zelf spullen, een straat met groeten en fruit, één met kruiden, schoenen, wol en meer. We hadden een uur om de hele markt te bezoeken in groepjes, wat in het begin praktisch onmogelijk leek. Maar in een halfuur waren we door alle straatjes gelopen die we konden zien en werden we aangestaard door iedereen die langsliep. Op de markt heerste een soort van huiselijke sfeer, vond ik. Net alsof ik in België naar een rommelmarkt ging. Maar het is in Bolivië, dus dat maakt alles eigenlijk veel interessanter om mee te beginnen.
Nadat we alles gezien hadden, liepen we samen terug naar de bus. Het rondlopen had ons nogal uitgeput, dus was er –gelukkig voor sommigen- niet al te veel gezang terwijl we richting een volgend dorp reden. Onderweg stopten we nog even voor de lunch en na een tijdje –ik zou er een getal op willen plakken, maar mijn tijdsbesef is een beetje aangetast. Al elf dagen zonder horloge, ik begin eraan te wennen- kwamen we binnengereden in een kleine stad waar op dat moment een traditioneel feest aan de gang was, vergelijkbaar met ons carnaval. Vergeet prinsessenkleedjes, superheldenpakken, een beetje confetti en een zotte foto. Dit was carnaval om U tegen te zeggen. Een ideale –niet vaak geziene- gelegenheid om als toerist mee te maken wat de tradities zijn. Vanaf het moment dat we uit de bus stapten, werden we meegesleurd in de uitgelaten sfeer. We kwamen op een plein waar iedereen danste, mannen met maskers, mensen met drankjes, iedereen had wel iets chique aan. Zo danste een deel van de groep mee –Hanne was bijzonder populair, ze kreeg zelfs een kroon: hier maken ze geen moppen over blondines, hier willen ze er allemaal mee dansen-, ging bijna iedereen met een alpaca op de foto –a dream came true-, zagen we de binnenkant van een mooie kerk –met beelden die zo fijn waren afgewerkt dat ik er ’s nachts niet zou willen binnenlopen- en een genezingsritueel voor de deur van diezelfde kerk.
Hernan legde ons uit dat dit feest hier zeer uniek is, aangezien het bijna nergens anders wordt gehouden. Bij ons is het een soort van gelijkmaking onder alle standen, iedereen is verkleed in wat hij of zij wil. Hier is het de spot drijven met de rijkere klasse, mannen en vrouwen met lange geborduurde jassen, overal juwelen en kleur, de grote boosdoener die de man in de straat kleineert.
We liepen terug naar de bus, waren ongewoon snel op onze bestemming –meestal ligt alles eindeloos ver van elkaar-, en konden daar binnentreden in de geweldige wereld die we ijzerhoudende warmwaterbronnen noemen. Net zoals bij de Ojo de Inca kan men niet zwemmen in de bronnen zelf, dus zijn wij naar een zwembad gegaan waar het water zo lekker warm was dat het op een gigantisch, gezellig bad leek.
Daar hebben we ons een uurtje geamuseerd en dan terug op de bus naar El Molino. We schreven hier verder aan ons lied en zongen nog wat klassiekers.
Nu schrijf ik deze blog, als er nog iets extreem spectaculair gebeurt tijdens of na het eten zal ik het nog laten weten. Ondertussen kijken we al uit naar een trip naar de mijnen morgen. Tot de volgende keer?!