Dag 3
Verslag: Lieze
Deze voormiddag zijn we naar een klein museum geweest in Sucre. Er waren allemaal traditionele maskers tentoongesteld die gebruikt worden tijdens dansen op feestdagen. Alle uitleg bij de maskers was helaas enkel in het Spaans, maar zo konden we toch onze kennis wat uitbreiden.
Het museum was in een soort van groot herenhuis. De inrichting deed denken aan een Spaanse villa; twee patio’s, witte muren, zuilengangen …
Daarna kregen we nog een uurtje vrije tijd in Sucre.
Sucre is een heel levendige stad. In het centrum is een overdekte markt. Hier wordt alles verkocht; Cosmetica, deegwaren, hopen aardappelen, onbedekt rauw vlees (zelfs koeienkoppen), groenten en fruit, kleren … Het is dan ook vanzelfsprekend dat er hier heel veel mensen rondlopen.
Het grote plein van Sucre is prachtig aangelegd, veel bomen, bloemen en planten, precies een parkje. Het verkeer is chaotisch, de zebrapaden steken kruispunten schuin over en hebben dan ook een Y-vorm. Niet dat ze zo veel nut hebben, je moet oppassen niet overreden te worden hier. Mensen in zebrapakken proberen die problematiek dan ook aan te kaarten.
De stad hangt nog vol met affiches voor de presidentsverkiezingen. Grote affiches of borden kennen ze hier niet, maar als alternatief schilderen ze allemaal muren vol.
Tijdens de lange rit in het kleine busje naar El Molino, konden we genieten van de mooiste landschappen. We gingen van grote heuvels over naar bergen naar machtige bergpassen met prachtige uitzichten. Alleen nog geen lama’s gespot.
We hebben ook al een eerste blik geworpen op Potosi, een stad die we later nog gaan bezoeken. Na dat eerste zicht op de stad was het al duidelijk dat het verschil met Sucre immens is. Nabij Potosi is er een grote mijn, dus de stad trekt veel mijnwerkers en daarbij armoede aan.
Net na zonsondergang zijn we dan na 5 uur eindelijk aangekomen in El Molino. Mia en de dames stonden ons ongeduldig op te wachten en heetten ons hartelijk welkom. Iedereen kreeg twee dikke kussen van het ontvangstcomite. Eerst hebben we de kamers verdeeld en daarna gegeten. Na het eten zijn we naar de eucharistieviering geweest. Dit was heel leuk want de mensen hier zingen de hele mis door met begeleiding van een gitaar (met drie snaren) en een trommel. We hebben na de mis ook voor de mensen ons eigen liedje (‘Llorando se fue, ook wel bekend als de ‘Lambada’, maar oorspronkelijk van een Boliviaanse groep) gezongen, met begeleiding van Niels op de viool. De mensen hier herkenden het liedje, enkelen waren binnensmonds aan het meezingen. Een klein meisje heeft het ook nog eens voor ons gespeeld op een soort van panfluit.
We zitten nu ongeveer op 3600m hoogte en dat is heel raar. Een trap oplopen gaat niet zonder uitgeput boven komen en nog drie minuten nahijgen. Alles is ineens heel inspannend. Het wordt dus nog een uitdaging om te voetballen tegen de kinderen hier.
Vele groetjes uit El Molino