Dag 9
Verslag: Robbe
Expeditie tijd
De zonnestralen glipten door de gordijnen onze kamer in. Vandaag vertrekken we naar de Salar de Uyuni, een grote zoutwoestijn. We mochten lekker lang uitslapen, want we vetrokken pas om 11u. Rustig slenterde ik naar het ontbijt. We fristen ons op en maakten onze zak voor de tweedaagse expeditie.
Carl ging niet mee, door zijn hoogteziekte moest hij afdalen. Hij verblijft nu in Sucre, wat een pak lager ligt, en rust daar uit. Voor hem is er een alternatief programma voorzien. Voor de rest gaat alles super goed met hem.
We stapten allemaal in de bus en maakten ons klaar voor een lange busrit door een bergachtig landschap. Er was ons verteld dat we een grote kans hadden om lama’s te zien. Aangezien nog niet iedereen de gelegenheid had gehad om van dichtbij lama’s te bestuderen, waren er velen deze dieren door het raam aan het spotten. Ons geduld werd beloond, en niet zo’n klein beetje. We zagen lama’s bij de vleet. We maakten zelfs even een tussenstop in een groene vallei om , je raadt het al, deze über coole dieren van iets dichterbij te zien.
Prachtige dieren zijn het! Ik geloofde eerst niet dat het kameelachtigen waren, maar bij een dichtere blik besefte ik dat het waar was. De lama’s die we zagen waren gedomesticeerde, al zijn het toch wel schuchtere beestjes. Telkens we iets te dicht in hun persoonlijke zone kwamen, deden ze enkele stappen weg van ons. We hebben wel mooie foto’s kunnen nemen van de meest bizarre lama’s. Spijtig genoeg heeft er geen enkele lama op één van ons gespuugd.
Uit de bus konden we ook het landschap zien. Op de bergen, vlaktes, valleien, weides, akkers of rotsen raak je werkelijk nooit uitgekeken. Op een of andere manier blijft het landschap verbazen. Het is hier werkelijk een magische wereld. De bergen gingen langzamerhand over in meer platte stukken land, al verdwijnen bergen hier in de Andes nooit. Als mensen vragen om het landschap hier te beschrijven, kan ik maar één adjectief bedenken: goddelijk!
Wat ook nog opviel was hoe vervuild de wegen zijn. Mensen gooien gewoon hun papiertje uit het raam van hun auto, de kant van de weg ligt dus bezaaid met plastic en andere soorten afval. Een vuilniswagen is op het platte land niet vanzelfsprekend. Ook de onafgewerkte huizen, die in wezen niet meer zijn dan een ruwbouw, en de verloederde verlaten huizen vormen een deel van het straatbeeld.
We picknickten langs de kant van de weg en aten heerlijke broodjes met omelet, confituur of rozijnen. De zon brandde fel, maar er was een verkoelend briesje. We zaten nog even in de bus tot we de bergen plots zagen overgaan in een vlakte. In het midden van een woestenij zagen we een stad, Uyuni. We tankten even en reden dan nog iets meer dan een uur op een zandweg naar onze bestemming, de Salar.
Eerst passeerden we nog enkele kleine dorpen, zoutfabrieken en hotels tot we hem eindelijk zagen: de zoutwoestijn. De rand is bruin wit door de vele auto’s die er op rijden, maar eens je verder rijdt, waan je je in een ijslandschap. We reden nog niet te diep en genoten van een magnifieke zonsondergang. Ook de stilte is allesoverheersend. Morgen bezoeken we deze plek gelukkig iets langer.
In de bus terug naar Uyuni knorde ieders maagje. Het idee dat we pizza gingen eten, hielp onze honger natuurlijk ook niet vooruit. Na een dik uur terug rijden en snel in te checken in ons prachtige hotel, haastten we ons naar de pizzeria. We aten een overheerlijke pizza, met ham, gehakt en kip. We begonnen terug te fantaseren over het lekkere eten van thuis. Niet dat het eten hier niet lekker is, maar thuis is het toch altijd een beetje beter .
Bij deze verzoek ik elke ouder om voor zijn zoon/ dochter een maaltijd met Belgische frieten te voorzien op 1 november. Wij danken u! J
We stapten terug naar ons hotel en genoten van een heerlijk bed (en een tv).