Toen we deze ochtend wakker werden, na weer eens onder 7 lamadekens geslapen te hebben, dachten we allemaal dat we in de voormiddag naar de opening van een schooltje in de buurt gingen. Tijdens het ontbijt hoorden we echter dat de plannen gewijzigd waren, zoals dat wel vaker gebeurt hier in Bolivia (gelukkig zijn wij allemaal ultraflexibele mensen en vonden we het helemaal niet erg). Het nieuwe plan was om in de voormiddag te gaan helpen om op de nieuwe school het bouwafval te gaan opruimen. Ook had Mia ons gevraagd om hier te helpen het maïsveld te oogsten, dus deelden we ons op in twee groepen. Nick en ik (Jorunn) bleven op het veld. We kregen allemaal een sikkel en een korte instructie van de mannen die hier normaal altijd op het veld werken: Rodo, die vooral in gebaren met ons communiceerde aangezien hij doofstom is, Julian en Roberto. De maïs was in rijen geplant en wij moesten per 3 rijen de maïs oogsten met de sikkel en in stapels leggen. Om dit wat aangenamer te maken zetten we goede sfeermuziek op, die helemaal binnen de Zuid-Amerikaanse vibe paste, met onder andere veel Manu Chao en de Buena Vista Social Club. Ondanks dat de meesten onder ons niet gewend zijn om op het veld te werken, verliep het heel vlot en hadden we op ongeveer 2 uur heel het veld platgelegd, met een verplichte koekjes- en koffiepauze inbegrepen. De werkmannen waren ons enorm dankbaar en wij waren heel blij dat we iets terug konden doen voor alle gastvrijheid die hier hangt op El Molino.
De andere groep stak de handen uit de mouwen in het schooltje. Hier werden ze, volgens het verslag van Billie, in twee groepen verdeeld. De eerste groep moest bakstenen en tegels over heel het terrein van de school verzamelen en die opstapelen, zodat ze gebruikt konden worden om andere huizen of gebouwen te bouwen. De tweede groep werd ingezet om afval uit het bouwpuin te sorteren, wat dan gerecycleerd werd. Tegen de middag werden ze nog gevraagd voor een groepsfoto, die ze daar zouden willen ophangen om ons eeuwige dank te geven. Wanneer het middagmaal aanbrak, moesten onze leerlingen zo snel mogelijk vertrekken. De “oogstgroep” zat al even te bekomen van het harde werk op het maïsveld, toen de “schoolgroep” na 20 minuutjes wandelen aankwam. Ze waren helemaal bedekt met baksteenstof en stinkend naar het verbrande afval, maar toch voldaan. Na al onze inspanningen begon onze maag al te grommen en kregen we een heus feestmaal: preisoep, rode bietjes, geraspte worteltjes, sla, tomaatjes, schnitzel en patatjes, jammie!!
Na een uitgebreide lunch stond een nieuwe activiteit op het programma: een ontmoeting met de kinderen van de school van El Molino, voor verschillende activiteiten. Dit stond gepland om 14:00, maar volgens Boliviaanse stijl vertrokken we pas een half uur later. Bij aankomst aan wat wij dachten dat de oude school van El Molino was (het waren vervanglokalen aangezien de oude school was afgebroken en vervangen door een splinternieuw gebouw), bleken geen kinderen aanwezig te zijn. Dit kwam omdat de lessen afgerond waren om 14:00, wéér wat wijzigingen in de planning maar dat zijn we wel gewend. Om dit “probleem” op te lossen besloten we onze kans te wagen op de nabij gelegen voetbal- en basketbalveldjes, waar gelukkig meerdere kinderen waren die ons met plezier vergezelden. Eén groep richtte zich op de kleinere kinderen met spelletjes als Chinese voetbal, 1 2 3 – piano en voetbal. De andere groep richtte zich dan weer op de oudere kinderen met sporten zoals basketbal en voetbal. Hierbij werden we ingemaakt door het Boliviaanse team, maar goede verliezers waren we wel. Na enkele tientallen minuten hadden nog meer jongeren interesse in onze activiteiten, waarna ook armbandjes werden gemaakt voor de lokale bevolking door Charlotte, Hélene, Wietse, Emily en Billie. Ook de basket en voetbal zetten zich verder met opnieuw verliezen voor ons Belgische teampje. Om 16:30 was het helaas tijd om terug te vertrekken na een warm Boliviaans afscheid. Eenmaal terug op de kamers fristen we ons op en werd er bijgepraat. Klokslag 19:30 liet Carmen het bekende belsignaal klinken. Je weet wat dat betekent, ETEN. Ons avondmaal bestond uit preisoep, spekomelet (en voor de vegetariërs gewoonweg omelet), puree en spinazie.
En dan was 16 april weer afgelopen. Een werkdag gepaard met veel sociaal contact en ook wat rust. Een dag om niet snel te vergeten.
Opmerkelijke momentjes:
- * Lama’s hebben drie longen– Wetenschapper Lien
- * Mies had touche met een Boliviaanse jongen.
- * Het afval dat Caroline moest oprapen op de nieuwe school was nat, geen regen maar hondenurine misschien?
- * Damjan was het werkpaard van de dag (voetballen, basketballen en bergen afval verzetten)
- * Emily’s pet lag in een vreemde smurrie, hondenkak?
- Nick en Jorunn
