De dag startte redelijk vroeg, om 6 uur moesten we ons bed al uit. Een halfuur later moesten we klaar en ‘wakker’ aan het ontbijt staan. Eenmaal iedereen zijn trekzakje had verzameld konden we de bus op (de heel schokkende bus die aan de kleine kant was en zeker ten voordele was voor degene die grote benen hadden).
Onze eerste stop om 8u30 was Nura Khasa, dit dorp lag op 4000 meter hoogte. Hier bezochten we eerst een kapel die door Padre Carlos en Mia werd opgebouwd. In deze kapel kregen we dan Alejandro aan het woord, deze leuke maar oude man vertelde ons dat hij nu te oud was geworden om El Molino te bezoeken, al had hij wel al heel veel gedaan voor het dorp. Zo bracht hij een groep mensen naar een stuk platteland onder Santa Cruz en noemde dit San Julian. Hier leven nu meer dan 100.000 duizend mensen. Na de kapel werden we verwelkomd op het internaat van Nura Khasa. Hier kwamen we te weten dat er ongeveer 40 kinderen verbleven en dat ze vakken hadden zoals huishouden, hygiëne, …. Deze kennis namen ze dan mee naar huis om ze daar toe te passen. Om af te sluiten zongen we onze liedjes (“allemaal” en “el mismo sol”) en na ons chaotische kattengejank verrasten de kinderen ons, met een dansje dat ze allemaal kenden. Damjan werd als eerste mee in de cirkel getrokken, ook wij volgden. Hierna reden we verder.
Weetje: 1) Mia ging vroeger met haar fiets van dorp tot dorp om goederen rond te brengen.
2) Het was vandaag dag van het kind.
Om half twaalf stopten we voor een mooi panorama. Ongeveer tien minuten laten kwamen we tijdens onze busrit voor de eerste keer lama’s tegen.
Weetje: De ‘flosjes‘ die aan de oren van een lama hangen dienen als decoratie en hebben geen symbolische betekenis of geen enkel ander nut. Ze worden de oorbellen van de lama’s genoemd.
Om kwart voor twaalf reden we langs een gemeenschap genaamd Puchio, deze gemeenschap ontstond omdat er water aanwezig is.
Ons tweede dorp Marcavi, verwelkomde ons met open armen. Ondanks we deze ochtend eten moesten meenemen hebben we dit niet nodig gehad. De bevolking van Marcavi had middageten voorbereid. Ze toonden ons hun authentiek vuurtje, dat zich eigenlijk in de grond bevond. Dit bestond uit warme stenen en daartussen lagen bonen en drie soorten aardappelen. Ze vertelde ons dat dit vuur voor alles kan gebruikt worden. Tijdens het eten maakten we kennis met acht vrouwen, en dit waren de enige overgebleven vrouwen van het dorpje, want de jongeren vertrokken allen naar de stad voor meer werkmogelijkheden. De vrouwen maakten allemaal spullen zoals kleren, armbandjes,…. Hierin werd veel werk gestoken want de vrouwen zijn de hele dag door aan het spinnen, dit zagen we ook tijdens de kennismaking. In dit dorp kwam Fransesca als eerste aan het woord.Zij is de promotor van het dorp. Een promotor is iemand die in El Molino een vorming heeft gekregen en dus met deze kennis terug naar zijn dorp trekt om deze kennis te verspreiden.
Weetje: Een “guajaca” is een soort zak waar ze vroeger hun eten in staken, maar tegenwoordig wordt dit in plastic zakjes gedaan. Dit omdat het eten steeds meer plakkeriger wordt. De guajaca werd vroeger ook in grotere formaten gemaakt met als bedoeling die op de lama’s te leggen en zo goederen te vervoeren en te ruilen.
Om 14u05 kwamen we aan in het klein dorpje Urmiri waarvan Marcavi deel uitmaakte. Hier bezochten we een kerk en kregen we uitleg van de autoriteit over zijn klederdracht. Na een gebed gingen we verder.
Weetje: Een autoriteit kan geen autoriteit genoemd worden als hij geen poncho of speciale hoed draagt.
Om 16u05 bereikten we het hoogste punt van onze reis dat op 4.300 meter hoogte lag. Tijdens de tocht door het natuurreservaat kwamen we stenen constructies tegen die op mensen leken. Deze werden gebouwd om de poema’s weg te jagen van de lama’s. Hierna keerden we terug naar El Molino. ’s Avonds kregen pasta bolognaise op Boliviaanse wijze.
xxx
Emily & Louise
