Na een welverdiende nachtrust werden we wakker in het hostel in Sucre. We genoten er van een heerlijk ontbijtje in de binnentuin van het verblijf. Daarna vertrokken we om Sucre te ontdekken. We bezochten een lokale markt die er helemaal anders uitzag dan we ons hadden ingebeeld. We lieten ons onderdompelen in de drukte en de vele indrukken: veel verschillende geuren en kleuren en enorm veel lokale producten.
Na de markt gingen we even naar het grote marktplein, dat bezet werd door ontelbaar veel duiven. Hier maakten we ook kennis met George, een loyale straathond die ons vergezelde in onze wandeling naar de volgende bezienswaardigheid: een straat vol toeristische kraampjes met Boliviaanse souvenirs. Voor we deze markt echter konden bereiken, moesten we ons wagen aan een ziek stijle wandeling. Neem dat maar heel letterlijk, want mensen werden letterlijk ziek. Gelukkig kon George ons altijd steunen tijdens deze zware beklimming. Bij een bergop hoort natuurlijk ook een bergaf en met onze zakken vol souvenirs en een rommelende maag begaven we ons naar het restaurant. We genoten van een lekkere lunch: we kregen taco’s en smosjes met omelet geserveerd, goedgekeurd door deze hongerige ontdekkingsreizigers. Na deze maaltijd was er natuurlijk nog plaats voor een lekker ijsje! We bezochten ook nog het klooster van San Felipe Neri, door UNESCO erkend als werelderfgoed, wat ons een prachtig panorama opleverde over de stad. Hierna was het tijd om te vertrekken richting El Molino. We reden vier uur door magnifieke berglandschappen en de avondzon leverde prachtige beelden op.
De aankomst in El Molino rond 20u was heel hartelijk, Mia en enkele medewerkers wachtten ons op en schotelden ons nog havermoutpap en brood voor. Rond 21.30u had iedereen zijn intrek genomen in de kamers en de dikke laag dekens over zich heen getrokken voor een nacht vol verwerking van al die indrukken.
Culture shocks van de ontdekkingsreizigers:
– zachte wc-brillen op de pot
– heel veel straathonden
– relatief kleine mensen
– je kan je schoenen laten poetsen op straat
– banaantjes zijn hier veel lekkerder
door Amber en Ainoa
