Na een nacht in het vliegtuig waren de bedden van het hostel meer dan heerlijk. We werden wakker gemaakt door het geblaf van onze nieuwe vriend, de hond van het hostel die we later Bobbie doopten. Vlak voor het ontbijt gingen we heimelijk naar het terras, waar we Gerarda met slingers en ballonnen opwachtten. Ze werd niet alleen door ons verrast voor haar verjaardag, maar ook door het heerlijke ontbijt waar kaarsjes op stonden! Met een goed gevulde maag vol vers fruit en Jugo (smoothie-sap achtig iets) vertrokken we richting de top van de berg. We moeten toegeven dat het echt verschrikkelijk vermoeiend was, maar dat steken we op de hoogte en niet op onze conditie ;). Pero que bella vista! Daarna begaven we ons naar een enorme begraafplaats die meer op een park leek. Raar maar waar lagen de mensen daar op elkaar in een muur.
Na een superlange rit met veel getoeter kwamen we aan op de plaats waar we zo lang van hebben gedroomd, El Molino! Het is hier echt een oase van stilte en rust waar we ons meteen thuis voelden. Mia’s glimlach veroverde meteen al onze hartjes, net zoals Padre Carlos, Carmen en al de anderen. Het eten is hier ook superlekker en met veel liefde gemaakt. Na het diner gingen we naar een eucharistieviering waar we verrast werden door de mooie zangstemmen van the locals. The Sound of Silence en español is echt prachtig. We mochten ook voor de eerste keer ons “kamplied” El Mismo Sol zingen, enkele Bolivianen zongen zelfs mee!
Momenteel zitten we onder de open hemel waar jammer genoeg geen ster te bekennen is, maar wel veel regenwolken. Hiervan genieten de bloemetjes iets meer dan wij. Het is wel aangenaam warm, mede door alle gelukkige gezichtjes die we te zien krijgen.
Morgen zijn we er weer, met meer weer 😉
Ella en Eva (of zoals we hier aangesproken worden: Elja en Eba)