Na een korte nacht vroeg opgestaan voor een emotioneel afscheid dat eigenlijk gisterenavond al werd ingezet. Een laatste ontbijt met de typische droge broodjes en confituur, Umberta die nog snel een omelet maakte voor onze picknick en vele afscheidsfoto’s later bleek dat de bus vertraging had waardoor we nog snel een spelletje Times Up konden spelen. De eerste regenbui van onze reis volgde. “De hemel weent met ons mee”, aldus Alan.
De busreis ging vlot, op vier uur tijd waren we in Sucre waar we ons vergeten koffertje konden oppikken in onze eerste hostel. We konden beginnen aan de eerste van drie vluchten. In Santa Cruz overviel ons de vochtige warmte. Met een heuse feestbus reden we naar ons hotel. Na een lange administratie konden we eindelijk gaan eten aan het centrale plein naast de kathedraal. De copieuze, maar weinig verfijnde schotels stonden in schril contrast met die van El Molino. Om morgen een jetlag te vermijden besloten sommigen onder ons (lees: de leerlingen) zo weinig mogelijk te slapen en te bingewatchen.
Lien en Katrien
