‘Rugklachten in Boliwaerde’
Deze ochtend om acht uur stonden we klaar voor het ontbijt. Dit deden we samen met de catechisten die gisteren s ’avonds laat aankwamen. Na het eten sprongen we goed ingepakt de jeeps op. Alle lagen die we aandeden vlogen al rap uit want het was warmer dan anders. De enige laag die erbij kwam was een laag ‘suncream’ – Billie. Om tien na elf kwamen we aan bij de mijnen. Hier kregen nog wat extra info over de God Tio (de God vermomd als duivel om Spanjaarden af te schrikken). Zo kwamen we te weten dat aan de ingang van een mijn Tio offers krijgt, zoals drank, coca en zelfs confetti. Vandaag zaterdag werkten ze niet in de mijn dus we zagen niemand aan het werk, maar normaal gezien komen ze daar voor zilver, lood en zink. Op de plek waar wij stonden leek er veel plaats en frisse lucht te zijn, maar verder in de grot zou je er met kromme rug moeten wandelen en snakken naar lucht. In de mijn van Cerro Rico kon je enkel met kleine karretjes rijden maar in deze mijn kon je met grote machines rijden.
Om twintig voor twaalf reden we voorbij een klein mijndorpje genaamd Pampoyo. Op de planning stond dat we rond het middageten een forellenkwekerij gingen bezoeken maar door de verwarring van Hernan zijn we off-road beland. Daardoor kwamen we terecht in een attractierit die onze ruggen en ribben kneusde. Na deze hobbelige maar grappige ervaring reden we terug de weg op en arriveerden we later dan verwacht. De vertraging was het absoluut waard want we kwamen aan bij een prachtig appelblauwzeegroen stuwmeer, dat later omsingeld werd door lama’s die wilden drinken en die we konden bezichtigen van heel dichtbij. Ons middagmaal bestond uit: rijst, aardappelen, tomaat en ajuin. Oorspronkelijk zouden we ook forel eten, maar die houden we voor morgen. Gelukkig had Nick zijn proteïnen wel binnen na die lekkere larve tussen zijn aardappel, jammie! Voor vertrek trokken we een leuke groepsfoto en sprongen terug in de hobbelige “Boliwaerde jeep”.
Om 15u20 kwamen we aan het het bijzonder drukke El Molino, wat we niet gewend zijn en zo viel ons rustmoment in het water. De catechisten waren aanwezig maar ze waren niet alleen. Er was een filmcrew die een muziekvideo kwam opnemen voor een ‘grupo musical de Bolivia’. We bewonderden ze van dichtbij en zo bemachtigden Ainoa, Louise, Marit en Mies een figurantenrol in de videoclip terwijl voor de kamer van Billie, Emily en Wietse een cholita-playback aan de gang was, neem dat maar letterlijk. Nadat we 100x hetzelfde lied te horen kregen en de muziekvideo gefilmd was kon iedereen beginnen aan zijn rustmomentje.
Om 16u30 zaten we aan de high-tea, met een coca-theetje. Om 19u stonden we voor de laatste keer in de mis onze liedjes te zingen. Het avondeten was rijst met zuurkool en worst. Om de dag goed af te sluiten was het nog eens tijd om spelletjes te spelen! Tot morgen.
Liefs, Emily & Louise
Weetjes:
- * Emily’s pet hing niet onder de hondenkak en werd later die dag nog hand gewassen.
- * Nick zijn nieuwe specialiteit is ‘Mickey Mouse Clubhouse’ nadoen.
- * De pastoor liep weg van ons kattengejank tijdens de mis.
- * Damjan heeft een nieuwe Boliviaanse vriend: de hond Frankie.
